Ontploffende koelkasten

De Amerikaanse zanger Marilyn Manson heeft begrepen waar het bij clips om draait: opvallende beelden - de inhoud doet er verder niet echt toe. Zijn single The Dope Show is een tamelijk warrig nummer dat hetzelfde thema lijkt te behandelen als Madonna's Drowned World/Substitute For Love: de leegte van de roem, de oppervlakkigheid waarmee je als ster behandeld wordt. “They love you when you're on all the covers”, zingt Manson, “when you're not they love another.”

In de clip wordt dit verbeeld door een figuur in een limousine die door een opdringerig glad mannetje met een foute zonnebril bladen voorgehouden krijgt waarop Marilyn Manson staat afgebeeld, en drankjes krijgt aangeboden. Tegenover hem zitten drie zakenmannen die, met een paar gezelschapsdames tussen zich, uitbundig lachen en drinken.

In het begin van de clip zien we Manson op een hel verlicht veld lopen, waar hij gevangen wordt genomen door twee aliens, die hem meenemen, op een operatietafel leggen en opereren, en hem in een kamer zetten met kabels langs zijn lichaam gesnoerd om tests af te nemen.

Zelf ziet Manson er evenmin menselijk uit: hij heeft een bleek, glad, zo te zien van plastic gemaakt lichaam, met borsten - om Mansons androgynie te benadrukken waarschijnlijk. De pupillen van zijn ogen zijn fel rood; rond zijn ogen zit zwarte mascara op zijn witte gezicht.

Een beetje X-Files, wat schokkend bedoeld gespeel met de Amerikaanse normen (verderop zien we politie-agenten in het roze, die elkaar innig zoenen) en een buitenissig imago dat tieners trekt die zich tegen hun ouders willen afzetten: de clip van Marilyn Manson lijkt wel een parodie op de popcultuur van de afgelopen decennia. Maar alles wijst erop dat Manson het zelf allemaal bloedserieus neemt.

Een stuk pretentielozer, en ècht grappig, is de nieuwe clip van Fatboy Slim, Gangster Tripping. Geregisseerd door Roman Coppola (inderdaad de zoon van) die eerder clips maakte voor Daft Punk, Wyclef Jean en Green Day; ook maakte hij een reclamefilmpje voor Gap.

Het idee van de clip is simpel: we zien telkens een statisch beeld van meubelen of voorwerpen in een huis, die een paar seconden later keihard ontploffen. Een boekenkast met glazen deurtjes bijvoorbeeld; de scherven, boeken en snippers papier vliegen in slow-motion het beeld door. Daarna een open koelkast: eerst een close beeld van een paar planken met groente, vlees en flessen melk, daarna van verder af de hele koelkast in beeld - die vervolgens wordt opgeblazen. Melk, stukken vlees en appels vliegen langzaam door de lucht.

Zo gaan we het hele huis door, en alles gaat eraan: een klerenkast, een luie stoel, een computer en een mooie ouderwetse kaptafel. De opeenvolging van ontploffingen heeft een melig slapstick-achtig effect; als aan het eind een roze bed met lieve knuffeldieren in beeld komt, lach je al bij de wetenschap wat er met dat lieflijke tafereel gaat gebeuren.