Femme fatale

JULIETTE GRÉCO Frans chansonnière en actrice; vooral beroemd in existentialistische kringen in de jaren vijftig en zestig.

“Vroeger als ik in een café binnenkwam, viel er een stilte. Men keek mij aan alsof ik de duivel zelf was. Men vond me een schokkende verschijning, helemaal in 't zwart en 't wit. Ik ben altijd als een femme fatale gezien. Ik was heel heftig, ook al hield ik mijn mond. En als ik wat zei, kwam het hard aan. Ik ben zo heftig omdat ik heel erg zachtmoedig ben, très, très, très douce!. (-)

“Je hoort Brassens, Brel, Ferrat, en Piaf nooit meer op de radio. (-) Mij ook niet. De mensen willen muziek horen die ze kennen. Ik hou erg van [banlieue-rap als] Nique ta mère, maar niet de hele dag. Het is bizar, Charles Aznavour vult zalen, maar ook hij is nooit meer op de radio. (-) Ze draaien Franse neprock. Er is elders genoeg goede muziek, maar je hoort niets uit Europa in Frankrijk. Ik weet niet hoe het komt. Waarschijnlijk een kwestie van multinationale platenfirma's die bepalen wat er gedraaid wordt. Geld bepaalt de smaak. Dat is très grave!” 3 mei 1996