Opgewarmd fast food

Freddie the Frog (Freddie as F.R.O.7). Regie: Jon Acevski. In: 20 theaters.

Een van de vele animatiefilms die op de golven van het succes van Disney's The Little Mermaid en The Beauty and the Beast aan het begin van de jaren negentig in grote haast in productie werden genomen was Freddie the Frog. De Engelse productie, in 1992 in Amerika uitgebracht als Freddie as F.R.O.7, werd geregisseerd door de oorspronkelijk Joegoslavische Jon Acevski en spreidt een redeloze variatie aan stijlen ten toon. Het verhaal begint als een sprookje over een Franse prins, die door een kwade stieftante tot een kikker wordt betoverd. Dan verandert de toon radicaal, want 'the Frog' (Engels idioom voor 'fransoos') ontpopt zich tot Frans geheim agent in swingende verpakking, die zijn Britse collega's te hulp komt, wanneer een geheimzinnige macht de Big Ben en nog wat toeristische attracties van Londen in het niets doet verdwijnen. Een en ander wordt opgepept door stampende popdeuntjes van onder meer Boy George en Grace Jones.

In de buitenlandse reacties valt alleen waardering te bespeuren voor de stemcreatie in de titelrol van Ben Kingsley. Die moeten we ontberen in de zes jaar later om onnaspeurbare redenen opduikende Nederlandse nasynchronisatie, want Frans van Deursen (In de Vlaamse pot) is nu Freddie en Jan Decleir neemt de rol van de verteller over van James Earl Jones. Het valt moeilijk voor te stellen dat kinderen, of wie dan ook, plezier zou kunnen beleven aan dit opgewarmde potje fast food. Wie de bioscopen hiermee vervuilt mag nooit meer klagen over een doekentekort.