Naar verre landen

Liza is groot, zacht, warm en traag. Haar gezicht gaat schuil onder uitbundige krullen die zij opzij duwt als ze iets wil zien. Haar lach is zwaar en draagt tot achter in het eetcafé. Ze houdt van jazz en danst uitsluitend in slow motion. Maar zodra ze achter het fornuis staat, worden haar bewegingen sneller, haar ogen helderder. Ze duwt de krullen opzij en bereidt een maaltijd die alle tongen losmaakt.

Na het koken schuift ze achter de bar. Daar wacht ze of er misschien een man komt opdagen op wie ze verliefd kan worden. Hij mag geel, rood of zwart zijn, hij mag een taal spreken die niemand thuis kan brengen, als hij maar van verre komt en ook weer naar verre landen vertrekt. Hoe verder, hoe liever. Blindelings zal Liza hem volgen. Zo verdween ze drie jaar geleden plotseling met een Senegalees naar Japan. Twee jaar terug volgde ze ene Björn naar Nieuw Zeeland. En vorige zomer ontving het café een kiekje uit Zuid-Afrika met groeten van Liza en Iwan.

Tot ze ineens weer in het café rondloopt, de witte koksschort van haar taille tot de grond, het strikje op de buik geknoopt. Nooit wordt ze verliefd op een Hollander, want een Hollander komt niet van verre. Als het lang duurt voor er een lief komt opdagen, grijpt ze naar de fles en ligt overdag in haar huurkamer met de gordijnen dicht. Geen mens kan haar opbeuren.

Deze zomer werd het weer tijd om te vertrekken, maar er verscheen niemand om te volgen. Liza's krullen zakten uit, haar maaltijden werden steeds minder en de klanten bleven weg.

Toen kwam Todd. De drie dagen dat hij in ons land verbleef, zag hij niets anders dan Liza en Liza's bed. Na zijn vertrek kookte ze alleen nog haar ticket bijeen. Maar iedere maaltijd was een liefdesdaad aan hem. Het café kwam tafels tekort. Met de borden hoog geheven stond ze, omhuld door geuren van gebraad, kruiden en wijnsaus, op de drempel van de keuken en liet haar blik over de etenden gaan. Haar sensualiteit zinderde door de ruimte. Mannen en vrouwen raakten gelijkelijk bedwelmd.

Na het koken, als ze de laatste handdoek over de verwarming had gehangen, passeerde ze de bar om brieven over zee te gaan schrijven.

Niemand weet ooit wanneer ze vertrekt of waarheen. Een adres laat ze niet achter. Ze zegt haar kamer op, stopt ticket, paspoort, visum en geld in een plastic tasje en verdwijnt voorgoed.