BLUES

Pete Mayes: For Pete's Sake (Antone's 040). Long John Hunter: Ride with me (Alligator 4861). Distr. Munich.

Bij gitaarblues met blazers denkt men onvermijdelijk aan B.B. King. Zo ook in het geval van Pete Mayes (1938) die zijn gitaar net als B.B. de (bij)naam van een dame gaf: 'Freckles'. Op For Pete's Sake toont hij zich thuis op een breed terrein van jumprock tot big band ballads, en draait hij ook voor een soulsong zijn hand niet om. De stem van Mayes is ok zonder echt te imponeren, zijn wat hoekige single-string solo's hebben meer van T-Bone Walker dan van King. De begeleidingsband met soms vier blazers erin, speelt stevig en puntig.De hoge stem van Long John Hunter op Ride with me klinkt als die van een tamelijk jonge man. Toch was hij ten tijde van deze debuut-cd al 62. Zijn eerste gitaar kocht hij op zijn 24ste na het bijwonen van een B.B. King-concert. Hij haalde zijn schade vervolgens ruimschoots in door een engagement in de Mexicaanse 'sin city' Juarez dat dertien jaar (!) aan een stuk duurde. De band van Hunter speelt wat losser dan die van Mayes maar verder zijn de overeenkomsten groot. Dat Hunter anders dan Mayes bijna alle stukken zelf schreef, zegt niet veel; ook bij hem hebben de dames het vrijwel altijd gedaan. 'Irene, Irene, you're the meanest girl I've ever seen/I asked you for water and you gave me gasoline'.