Wim, Wim, we love you!

Aad Molenaar: “Je had hier in Beverwijk in de jaren zestig de Bintangs, dat was Rolling Stones-achtig, en The Selfkick, die hadden de ruigere stijl van de Pretty Things. En wij, The Hamlets, waren meer The Kinks, wat melodieuzer zal ik maar zeggen. Er waren hier zoveel bandjes: The Hottlets, The Shindies, The Moondogs, The Rowdies. En nog steeds hoor - 'IJmond-pop' is een begrip voor harde, rauwe popmuziek, een beetje punkachtig.

Beverwijk was een kleine gemeenschap, ze werkten bij de Hoogovens of in de tuinbouw. Maar toch. Nozems en kikkers had je hier ook. Mijn vrienden en ik hoorden bij de kikkers: Puch-brommertje, lang haar...

Ik zat nog op de detailhandelschool toen ik als slaggitarist in de band kwam. Mijn ouders hadden een muziekwinkel - niet dat ze zich veel met onze muziek bemoeiden hoor, maar ze waren wel trots dat ik in een bandje speelde. We kregen een oefenruimte in de garage van de vader van Wim, onze zanger. We mochten daar 's avonds van zeven tot tien uur repeteren en die jongen zijn moeder kwam dan met hapjes en drankjes aan. Die vader werd op een gegeven moment onze manager, we konden via zijn taxibedrijf een volkswagenbusje huren. We hadden een honderd Watts-zanginstallatie, dat was heel wat in die tijd. Ik herinner me ook dat er een keer, tijdens een optreden, een gloednieuwe versterker in brand vloog. Dat stond meteen in de plaatselijke krant!

Daarvoor hadden we nog een andere drummer en een andere zanger en toen konden we een zekere Frans Kroon als drummer krijgen, dat was pas een goeie! Toen bleef het groepje over dat uiteindelijk 'The Hamlets' vormde. Die naam had Wim bedacht.

Er kwamen betere gitaren. We speelden op Nederlandse gitaren van het merk Egmond, maar iedereen wilde natuurlijk een Amerikaanse gitaar. Die Egmond-gitaren zijn nu collectors items, haha.

En toen, in 1965, begon het een beetje te lopen. We traden zo eens hier en daar op, er was veel werk voor beatgroepen. Je kon heel makkelijk in dat circuit van zaaltjes en festivals terechtkomen. Het was toch wel een heel ander soort uitgaansleven dan nu hoor! Zo'n optreden begon om een uur of acht en was om tien uur, half elf afgelopen. Mijn zoons beginnen op zijn vroegst om middernacht! Na een half jaar waren we een veelgevraagde band. Er werd een fanclub opgericht en bij ieder optreden ging een grote schare fans met een touringcar mee.

We hadden echt succes. Wim was een ontzettend creatieve en charismatische zanger en er verschenen teksten op muren en op etalageruiten van 'Wim, we love you' en dat soort dingen. Meisjes waren dol op Wim. Daar deed je het natuurlijk ook een beetje voor, eerlijk is eerlijk. In Overijssel hebben we nog wel eens een vechtpartij gehad, in die dorpen werd nogal stevig gedronken en die jongeren daar waren dan bang dat we hun meisjes kwamen afpakken. Tijdens een van die eerste optreden heb ik mijn vrouw leren kennen; we mochten van onze manager officieel geen verkering hebben, dat was slecht voor ons image, net als bij de Beatles, haha.

Het fanclubblad heette 'Hamlets Fanblad'. Er stonden stroken in die kon je invullen en dan lid worden. Een busreis naar een optreden met de touringcar kostte vijf gulden, voor niet-leden van de fanclub zeven en een halve gulden.

Ambities? Ach, we toerden intussen door heel Nederland, ook in Duitsland traden we op; we verdienden aardig (met de detailhandelschool was ik intussen gestopt) alles werd geregeld en wij wilden gewoon lekker muziek maken. Verder dachten we eigenlijk niet. We waren ook nog zo jong...

In 1966 is ons eerste singletje uitgekomen. We wonnen een eerste prijs op een festival en dat was dan die plaatopname bij een officiële platenmaatschappij, NEGRAM, en die werd opgenomen in Den Haag, het mekka van de beatmuziek in Nederland. Ik was nog nooit in Den Haag geweest.

Helaas was onze manager op de dag van de plaatopnamen vreselijk ziek geworden en het plaatje moest in een keer worden opgenomen. Het was een eigen compositie en ik kan niet anders zeggen dan dat het vreselijk klonk. Echt vals. Het is nog wel een paar keer op de radio gedraaid. Verder deed het natuurlijk helemaal niks. Daarna nog een televisieoptreden, dat ging beter. Heel bijzonder natuurlijk; je had nog maar twee netten. Het programma heette 'TWIEN' van de NCRV. De avond dat het werd uitgezonden zat heel Beverwijk voor de televisie. Mensen leefden ontzettend mee.

Het heeft alles bij elkaar twee jaar geduurd en het hield allemaal ineens op. Wim en Jean moesten in dienst en toen moesten de haren kort. Wim was in Hilversum gelegerd en de weekends zou hij thuis komen. “Mij houden ze daar niet”, had die nog gezegd, maar ja... En voor Frans, die een steeds betere drummer werd, kwam er weer een aanbod van de Bintangs, ze draaiden toen erg goed en ze hadden hem al heel vaak gevraagd. Maar hij wilde ons nooit in de steek laten. Maar toen Wim in dienst ging vroegen ze hem weer en toen kon hij eindelijk naar de Bintangs en toen was het over. Ik wilde nog wel doorgaan, maar de Hamlets hielden eigenlijk op te bestaan.

Mijn vrouw en ik hebben nu ook een muziekhandel hier in Beverwijk. Mijn vrouw fotografeert popmuzikanten. Mijn twee zoons hebben allebei een bandje. Dat gaat gewoon door. Die 'house'-muziek doet me niks. Ik speel zelf ook nog steeds hoor, maar heel anders.

Frans Kroon speelde een paar weken in de Bintangs en toen is hij verongelukt. Hij had altijd een ontzettende hekel aan bromfietsen, maar op een avond was hij wat laat voor een afspraak en is toen bij een vriend achterop gestapt. Bij een inhaalmanoeuvre zijn ze onder een cementwagen terecht gekomen. Dood. We hebben indertijd gezegd: 'Als we een zoon krijgen noemen we hem Frans'. We hebben onze oudste zoon naar hem vernoemd.''