Sheryl Crow

Sheryl Crow. The Globe Sessions. (A&M 540 974)

De zangeres die een paar jaar geleden verraste met het luchtige liedje All I Wanna Do (Is Have Some Fun) (1993), heeft een opmerkelijke ontwikkeling doorgemaakt. Haar tweede cd, Sheryl Crow (1996), was ondoorgrondelijker en experimenteler dan verwacht. En nu met de derde cd het uur van de waarheid lijkt aangebroken, neigt ze net als op haar debuut Tuesday Night Music Club naar duidelijke nummers met een optimistische klank.

Crow mag dan een ongemakkelijke podiumpersoonlijkheid zijn, stijfjes en zelfbewust, haar soepele stem vergoedt veel. Een beetje stoere straatmeid, iets van een sloerie, en gearticuleerd en trefzeker bovendien: een stem die moeiteloos de boventoon voert in haar gevariëerde rocknummers. In het van Bob Dylan 'gekregen' Mississippi breidt ze als een vrouwelijke Bob de woorden aan elkaar, alsof ze de hele tekst in één adem zingt.

The Globe Sessions zijn naar verluidt opgenomen in Crows eigen Globe-studio, een paar straten van haar woonhuis in New York. De autonomie en zelfbewuste toon van dit werkstuk zijn in ieder nummer terug te horen: Crow gebruikte violen toe waar in een rocknummer normaal gesproken een vervormde gitaar zou klinken, en friemelt met percussie waar anders een drum zou slaan.