Lolita

We hebben, of eigenlijk moet ik zeggen hadden, een buitengewoon exotische overbuur.

Hij komt namelijk helemaal uit Noorwegen. Dat ligt in Scandinavië wist hij me te vertellen toen ik naar hem toeging om kennis te maken. Zijn naam was Birger, dr. Birger Bye, zo zei hij twee keer. Hij vertelde dat hij wiskundige was maar eigenlijk veel meer van natuurkunde afwist en ratelde toen voort over al zijn invloedrijke publicaties in Nature. Hij zag lijkbleek, was broodmager en voorop zijn neus stond een grote bril met lichtblauwe glazen. Zijn haren waren dun en sliertig en de meesten zaten op zijn bezwete voorhoofd geplakt. Ze roken een beetje naar reuzel. Hij droeg een lange broek met wijde pijpen en die had rechthoekige zakken en kleppen op de voorkant. Zijn gifgroene nylonshirt had ook zakken met kleppen en een rits in het midden die half open stond. Hij droeg witgelakte, veterloze schoenen.

Een tijdje later kwam dr. Birger plotseling op een avond bij ons binnenstappen. We dronken gin en tonic en hij bleef eten. Hij was aimabel en informeerde hoe het met de mogelijkheden stond om met een lokale vrouw samen te wonen. Wij hadden daar geen ervaring mee, maar dachten dat zulke pogingen niet zo goed afliepen. In 1996 is hier nog een Nieuw-Zeelandse docent in zijn kantoor vermoord die met vrouwen uit de Zuidelijke Hooglanden rommelde. Hij luisterde aandachtig en vertelde dat het in Thailand en Zimbabwe geen problemen opleverde. Ook daar wisten we niets vanaf. Toen kwam hij bijna iedere dag. We moesten faxen voor hem sturen die hij telkens met een andere naam had ondertekend. Hij belde ook iedere dag naar ons op om te controleren of zijn telefoon het nog deed. Maar op een dag was dr. Birger weg en we dachten hem nooit meer terug te zien, want vrienden hadden hem in het vliegtuig naar Singapore waargenomen.

Een week later was hij terug en droeg nog steeds dezelfde kleren. Een collega vertelde dat hij een vriendin uit Zimbawe had laten overkomen en naar Singapore was gevlogen om een visum voor haar te regelen. Het duurde echter weken voor we haar zagen, ze hielden zich schuil in hun huis. Alle gordijnen waren gesloten. Op een dag ontmoette ik hem bij het krantenstalletje en hij mompelde iets over my better half en maakte zich snel uit de voeten.

Die middag liepen ze gearmd door onze straat en we dachten dat his better half nog geen 18 jaar oud was. Zelf is hij over de 60.

De avond daarop was er ruzie. Er werd met servies gesmeten en we hoorden hem vloeken, in het Noors. Daags erna is zij door een raam naar buiten gekropen en weggelopen. Een Tanzaniaanse collega heeft haar een paar kilometer buiten de universiteitscampus van de straat geplukt. Ze vertelde dat ze opgesloten en mishandeld werd en geen contact meer met haar ouders mocht hebben. Hij onderschepte al haar post en had de telefoon laten afsluiten. Maar ze wilde eigenlijk niet bij hem weg, want hij had haar een studie in Oslo beloofd wanneer hij met pensioen zou gaan. En dus kwam ze bij hem terug.

Een jaar lang hebben we toen heel weinig van hen vernomen. De gordijnen bleven gesloten en er gingen weken voorbij dat we hen niet zagen. Maar onlangs is daar verandering ingekomen. Toen ik tegen het donker worden de honden ging voeren, stonden er twee politiebusjes bij hun huis en ik ben even gaan kijken. Haar ouders hadden een jaar lang vergeefs geprobeerd met haar in contact te komen en hadden uiteindelijk Interpol ingeschakeld. Die hebben de politie in Lae verzocht dr. Birger te arresteren. “You know why he is arrested, don't you?” vroeg Lolita me smalend terwijl dr. Birger trillend het politiebusje werd binnengeleid. “Do you think I am bad?” vroeg hij me tweemaal terwijl tranen over zijn lijkbleke wangen vloeiden.

Zij is toen op het eerste vliegtuig naar Zimbabwe gezet. Hij is enige dagen later vrijgelaten, heeft hier nog twee weken rondgespookt en is toen met negen koffers en de noorderzon vertrokken. Naar New York wist een van zijn oud-collega's te vertellen. Hij heeft er in ieder geval de outfit voor.