Ilse DeLange begint aan de top

Concert: Ilse DeLange. Gehoord: 4/10 Paradiso, Amsterdam. Herhaling: 8/10 Burgerweeshuis, Deventer; 11/10 Borderline Festival, Leek; 15/10 Sub Rosa, Almelo; 16/10 Zalen Schaaf, Leeuwarden; 17/10 Crossing Border, Den Haag; 18/10 Tivoli, Utrecht. Tournee t/m december.

Nashville gelooft in Ilse DeLange, en Nederland gelooft mee - getuige de grote opkomst in Paradiso gisteravond en het applaus dat de begintonen van ieder nummer begroette. De Almelose zangeres met de witblonde krullen, kuiltjes in haar wangen en kittige heupen in strakke broek, gaf zondag het eerste officiële concert van de Nederlandse tournee voor een reeds gewonnen publiek. Haar carrière verloopt dan ook anders dan anders: DeLange begint aan de top.

Ooit zong ze in een Nederlandse band, Cash On Delivery, maar toen werd DeLange 'ontdekt' door een talent-scout uit het country-mekka Nashville en mocht ze daar onder haar eigen naam een plaat opnemen. Ze werd bijgestaan door grote namen uit de country-wereld (onder anderen producer Barry Beckett) en nam zowel eigen nummers op als composities van anderen. Het resultaat was World Of Hurt, waarvan de single I'm Not So Tough hier meteen een hit werd.

DeLange's stem is haar troef. Ze heeft precies wat een country-zangeres nodig heeft: een toonvaste snik. Maar dat is niet het enige, haar stem 'blikkert' bovendien, als het lemmet van een mes of de tanden van een wolf. Zo is Ilse DeLange niet overwegend 'door het lot getroffen' zoals vele zangeressen uit het genre hun publiek graag doen geloven, maar is ze ook een stoere meid van deze tijd. Ilse DeLange is country & western zonder hel en verdoemenis, ze is country-light.

De show die ze met haar band gisteravond gaf was een toonbeeld van zelfbeheersing. De kitsch-cliché's van het country-genre werden vermeden. Er was een gitarist met pedal-steel, maar die werd slechts spaarzaam ingezet. In veel van de nummers was de hoofdrol voor akoestische gitaar en een warmbloedig orgel. De band speelde een volwassen set van anderhalf uur, die afgezien van twee covers, bestond uit eigen werk. Een paar nummers werden zonder drums uitgevoerd, zoals Tap Dancing On A High Wire, en gaven de volledige aandacht aan de mooie samenzang van DeLange en haar bandleden.

Na verloop van tijd wordt DeLange's snik, hoe zuiver uitgevoerd ook, voorspelbaar. In het laatste nummer, Happy Girl, liet ze horen ook voluit te kunnen zingen en dat was een welkome afwisseling.

DeLange werd bij ieder nummer harder toegejuicht, op het laatst nam ze haar toevlucht tot reeds gespeelde nummers. Ze leek overdonderd door de ontvangst, en kwam niet verder dan een oprecht stamelend dankwoord. Zo kreeg het publiek in Paradiso een primeur, want welke andere country-zangeres zegt er in Achterhoeks accent dat ze het 'helemaal te gek vindt'?