'Ik wil meer dan God, familie en appeltaart'

Shania Twain: Come On Over (Mercury 558 000-2)

Hoewel de Canadese Shania Twain ook country-muziek zingt, wil ze een breder publiek bereiken. Ze oefende alles: zingen zoals Stevie Wonder, Dolly Parton en Def Leppard. “Ik kan nu praktisch alle stijlen aan.”

HILVERSUM, 5 OKT. “Mijn succes heeft niet zo veel met talent te maken,” zegt Shania Twain bescheiden. “Door hard werken heb ik bereikt wat ik wilde bereiken: een internationale carrière in de popmuziek. Als je country zingt, doe je dat alleen voor het countrypubliek. Ik wilde meer dan dat en daarom zing ik doelbewust country, pop én rock. Ik hou van Dolly Parton en The Carpenters, maar ook van AC/DC.”

De Canadese superster in wording is een middagje neergestreken in het Hilversumse kantoor van haar platenmaatschappij. Verschillende mensen hebben haar al geattendeerd op de bijzondere plaats die de enkele deuren verder gelegen Wisseloordstudio inneemt in het leven van haar echtgenoot, producer Robert 'Mutt' Lange. Halverwege de jaren tachtig bivakkeerde Lange maandenlang in Wisseloord voor wat een van de duurste en slependste rockproducties aller tijden zou worden, de elpee Hysteria van de Engelse hardrockgroep Def Leppard.

De excessieve levensstijl van de bandleden leidde er onder meer toe dat drummer Rick Allen zijn linkerarm verloor bij een auto-ongeluk. Legendarisch zijn de verhalen over de vrachtwagens vol gitaarversterkers die ter plekke werden uitgeladen en weer ingeladen, omdat kosten noch moeite gespaard werden op zoek naar het perfecte gitaargeluid.

“Ik was al een fan van Def Leppard voordat ik mijn man leerde kennen,” reageert Shania op de haar voorgehouden elpeehoes die ze in één oogopslag herkent. “In een van mijn eerdere bandjes zong ik zelfs een cover van hun hit Pour Some Sugar On Me. Als tiener in Canada luisterde ik naar Rush, omdat die groep van eigen bodem was, maar ook naar Pink Floyd en alle andere popmuziek die op dat moment hip werd gevonden. Van Karen Carpenter stak ik op dat je intens kunt zingen zonder veel volume. Ik ben niet zo'n power-zangeres als Celine Dion of Mariah Carey, maar als het moet kan ik een flinke keel opzetten.”

Mutt Lange, tevens de producer van AC/DC's hardrockklassieker Highway To Hell uit 1979, 'ontdekte' Shania Twain toen hij haar schaars gekleed in een videoclip over een tropisch strand zag paraderen. Een telefoontje was genoeg om de even lieftallige als ambitieuze Shania naar zijn kapitale opnamestudio te lokken. Het klikte zowel op het persoonlijke als op het professionele vlak en van het country-getinte album The Woman In Me dat hun samenwerking in 1995 beklonk, werden meer dan tien miljoen exemplaren verkocht. De nieuwe, meer rock-georiënteerde cd Come On Over doet daar waarschijnlijk nog een schepje bovenop en de hit You're Still The One is van geen zichzelf respecterend videoclipstation weg te denken.

Overal waar Shania Twain zich vertoont staan aardbeien en frambozen voor haar klaar; een luxe die ze zich gedurende haar armoedige jeugd in het Noord-Canadese stadje Timmins niet kon veroorloven. Haar Iers-Canadese moeder en Ojibwa-indiaanse vader kwamen elf jaar geleden om bij een verkeersongeluk. De toen 21-jarige Shania nam de zorg voor een jongere zus en twee broertjes op zich. Zingen deed ze al vanaf haar derde en alle tegenslagen maakten haar vastbesloten in haar streven naar succes.

“Serveerster of hamburgerbakker bij McDonalds ben ik nooit geweest, omdat ik koste wat kost met zingen mijn brood wou verdienen. Ik heb ongelooflijk vaak opgetreden met coverbands en showorkestjes. Aan die jarenlange leerperiode dank ik mijn getrainde stembanden. Als kind was het mijn droom om ooit nog eens zangeres te worden in het achtergrondkoor van Stevie Wonder.

“Ik leerde mezelf om precies als Stevie te zingen, met dezelfde timing en intonatie. Later imiteerde ik de nummers uit de hitparade die ik moest zingen, van Dolly Parton tot Def Leppard. Daaraan dank ik het feit dat ik praktisch elke stijl aan kan. Toch kwam het als een bevrijding, toen ik Mutt ontmoette en hij me stimuleerde om alleen nog eigen nummers te gaan zingen. Het duurde even voordat ik genoeg zelfvertrouwen en genoeg hits had om dat aan te durven. Nu kan ik met zelfgeschreven repertoire een show van twee uur vullen, en prijs ik me gelukkig dat ik die harde leerschool van hitparade-orkestjes heb doorlopen.”

Onder de hoede van het management van Bruce Springsteen besloot Shania een tijdlang helemaal niet meer op te treden. Promotie geschiedde door middel van videoclips, waarin haar navel en haar strakke buikspieren regelmatig werden getoond. Dat sexy imago werd haar in de country-hoofdstad Nashville niet altijd in dank afgenomen.

“Ik hou me bewust afzijdig van de Grand Ole Opry en de traditionele countrywereld, waar naar mijn smaak wat al te strikt wordt vastgehouden aan de traditie van God, familie en grootmoeders appeltaart. In een song als Rock This Country laat ik horen dat fiddles en een stevige rockbeat elkaar niet uitsluiten. De enige plek in Nashville waarmee ik een echte affiniteit heb is het oude Ryman Auditorium, waar alle grootheden van Patsy Cline tot Hank Williams hebben opgetreden. Maar thuis op de bank zet ik net zo lief Highway To Hell nog eens op.”

Producer/echtgenoot Mutt Lange gaf haar cd Come On Over het gestroomlijnde, robuuste rockgeluid dat welbeschouwd meer met Def Leppard dan met Dolly Parton gemeen heeft. Shania beaamt dat vooral de achtergrondkoortjes die ze op de plaat samen met Lange heeft gezongen, uit duizenden herkenbaar zijn.

“Mutt heeft een eigen stijl waarin ik me zonder veel protest heb laten inpassen. Hij is een ongelooflijke perfectionist. Zelfs als hij urenlang achter het mengpaneel heeft doorgebracht, hoort hij feilloos welk instrument nog wat harder of zachter in de mix moet. Bij dat soort sessies blijf ik liever weg, zodat ik elke keer weer fris aan mijn zangpartijen kan beginnen. De song waar ik het meest trots op ben is You're Still The One, omdat die me het dichtst gebracht heeft bij het doel wat me voor ogen stond. Beroemd worden, maar dan niet alleen in Canada.”