DIZ 'N BIRD

Charlie Parker & Dizzy Gillespie: Diz 'n Bird at Carnegie Hall (Roost 7243 8 57061 2 7). Distr. EMI.

Veel cd's worden zó stilletjes uitgebracht dat je ze alleen per toeval ontdekt. Bijvoorbeeld Diz 'n Bird at Carnegie Hall met opnamen van 29 september 1947, toen trompettist Dizzy Gillespie optrad met zijn big band en tevens enkele gasten ontving. Tot het optreden van saxofonist Charlie Parker was kennelijk inderhaast besloten want hij stond niet op het poster en werd naar verluidt vlak voor het optreden 'out' aangetroffen in een badkuip, aangekleed en het podium opgeduwd. 'If this Story is true they must have had some strong coffee (smile)' concludeert Ira Gitler op het inlegvel.

Sterke koffie of niet, 'Bird' speelt als een duivel met Dizzy en diens ritme-sectie, vooral in het razendsnelle Koko dat, anders dan de vier andere stukken, pas omstreeks '80 werd ontdekt. Meer uitgewogen en daardoor fraaier soleert hij in Confirmation, ook een compositie van hemzelf.

De tien stukken van Dizzy's big band, tot nu toe alleen bekend van een 'bootleg', zijn historisch zeker zo interessant. Het revolutionaire Cubana Be-Cubana Bop werd pas drie maanden later in een kortere versie in de studio opgenomen. Van vier andere stukken, waaronder Relaxin' at the Camarillo, kwam het nooit tot studio-versies in een big band-arrangement terwijl John Lewis' Toccata for Trumpet helemaal niet op de plaat kwam. Het slotstuk Things to Come maakt, hoe matig ook opgenomen, een halve eeuw na dato nog altijd een verbijsterende indruk.

Niet alles van dit roemruchte concert werd door EMI voor (her)uitgave geschikt bevonden. Bij enkele stukken stonden de solisten zo 'off-mike' dat ze nauwelijks te horen waren. Aldus sneuvelden een solo voor vibrafonist Milt Jackson en twee liedjes van bandcrooner Kenny Hagood. Dat de set van de big band met Ella Fitzgerald om diezelfde reden ontbreekt is onwaarschijnlijk, daar zal wel iets anders achter steken.