DE BESTE EENDAGSRENNER TER WERELD

Michele Bartoli (28) stelde gisteren in Parijs-Tours de wereldbeker veilig. De Italiaanse wielrenner is zondag in Valkenburg de grote favoriet bij het WK op de weg. “Als hij iets in zijn kop heeft, moet je van goeden huize komen om hem ervan af te houden.”

Op een dag zal Michele Bartoli een groot ronderenner zijn. De beste wielrenner in eendaagse wedstrijden is nog te ongeduldig om etappekoersen te rijden. De Toscaan steekt zijn energie liever in koersen van één dag. Maar bij zijn nieuwe werkgever Mapei gaat hij zich waarschijnlijk ook toeleggen op de grote rondes, zoals de Giro en de Tour. Pas als hij daar schittert zoals in klassiekers als Luik-Bastenaken-Luik en de Ronde van Vlaanderen, zal Italië hem op handen dragen, net als Giro- en Tourwinnaar Marco Pantani. Pas dan komt Bartoli de eretitel van campionissimo toe. Een groot ronderenner kan in Italië nu eenmaal op meer erkenning rekenen.

Vrijdagavond legde Patrick Lefevere, ploegleider van de Italiaans-Belgische formatie Mapei-Bricobi, Bartoli voor drie jaar vast. Met de transfer van de kopman van Asics ging voor de Belg een lang gekoesterde wens in vervulling. “Hij is de opvolger van de beste eendagsrenner ter wereld, Johan Museeuw”, zegt Lefevere zondagochtend vlak voor de start van Parijs-Tours in Saint-Arnoult en Yvelines. “Bergop rijdt hij erg goed en daarom kan hij van de eerste tot en met de laatste wereldbekerwedstrijd de klassiekers winnen, van Milaan-Sanremo tot en met de Ronde van Lombardije, behalve misschien Parijs-Roubaix. En grote rondes kan hij ook aan. Ik heb zijn medische gegevens gezien: Bartoli beschikt over een gigantisch uithoudingsvermogen en daaruit maak ik op dat hij de capaciteit heeft om dat te doen.”

Bartoli, die voor de start van de wedstrijd die hem de wereldbeker zal opleveren een broodje wegkauwt en de ene handtekening na de andere uitdeelt, houdt zich op de vlakte over de wending die zijn carrière bij Mapei kan nemen. “We zien wel wat de toekomst brengt.” In november gaat hij met Lefevere om de tafel om zijn programma voor volgend jaar samen te stellen. Michael Boogerd, die in april in de schaduw van Bartoli een hoofdrol speelde in Luik-Bastenaken-Luik, zou er in de Tour de France een belangrijke concurrent bij kunnen krijgen. “Waarom zou hij geen goeie klassiekers én een goeie ronde kunnen rijden? Ik doe dat toch ook?”

Museeuw ziet de komst van Bartoli niet als een motie van wantrouwen aan zijn adres, maar als een logische maatregel nadat hij zelf in de versukkeling is geraakt na een val in Parijs-Roubaix. De Belgische klassiekerkoning, die net daarvoor voor de derde keer de Ronde van Vlaanderen won, brak een knieschijf en werkt sindsdien aan zijn herstel. “Ik weet niet op wat voor niveau ik terugkeer en als dat niet meer op mijn oude niveau is, dan is er een leegte en die kan dan opgevuld worden door Bartoli”, zegt Museeuw, die zaterdag terugkeerde van de Ronde van Puglia.

Museeuw waagt zich niet aan een vergelijking met Bartoli, maar noemt één groot verschil. “Ik kan Luik-Bastenaken-Luik heel moeilijk winnen, Bartoli heeft 'm al twee keer gewonnen.” De laatste keer deed de Italiaan dat door in de finale renners als Laurent Jalabert, Rodolfo Massi, Francesco Casagrande, Michael Boogerd en Frank Vandenbroucke als lastige vliegen van zich af te slaan. Een jaar eerder demonstreerde hij zijn superioriteit door zijn medevluchters Jalabert en Alex Zülle, destijds elkaars ploeggenoten bij Once, in de straten van Luik te verslaan. Met beurtelingse demarrages probeerden ze de Italiaan te breken, maar sloopten ze juist elkaar. In 1996 schreef 'de Italiaanse flandrien' de Ronde van Vlaanderen op zijn naam, na een moordende tempoversnelling op de Muur van Geraardsbergen.

Adri van der Poel stond aan de wieg van het succes van Bartoli. In 1993 maakte de Nederlander een uitstapje naar de ploeg van Mercatone Uno in Italië, waar Bartoli een jaar eerder zijn loopbaan als prof was begonnen. Van der Poel, de enige buitenlander in die ploeg, had de grote successen als wegrenner achter zich, terwijl de toen 22-jarige Bartoli de basis legde voor een markante carrière. Als ploeg- en kamergenoot leerde Van der Poel de Italiaan goed kennen. “Hij was verschrikkelijk fanatiek, maar buiten de koers rustig en toch joviaal”, zegt Van der Poel daags voor een veldrit in Berlijn. “Hij was erg serieus en had de winter ervoor heel goed getraind, want hij won in februari meteen de eerste rit en de laatste rit in de Ronde van Sicilië en hij won het eindklassement. En dat was dat jaar echt geen gemakkelijke klus.” Een jaar later brak Bartoli in het buitenland door met een overwinning in de Brabantse Pijl en won hij een etappe in de Giro.

Van der Poel: “Na de aankomst van een etappe in de Siciliaanse Week heb ik bij Raas (toenmalig ploegleider van Wordperfect, red.) in de bus gezeten en ik heb hem gezegd: 'Als je echt een goeie coureur wil pakken, dan moet je Bartoli nemen.' 'We zullen het eens in de gaten houden', zei Raas. Maar ik denk dat het heel moeilijk was om hem te krijgen, want het is en blijft een Italiaan.” Steeds legde Bartoli aanbiedingen van buitenlandse ploegen naast zich neer. Hij heeft graag landgenoten om zich heen. “Wat heb ik te zoeken in een ploeg waar ik de taal niet spreek?”

De meeste toppers, zoals Ullrich, Pantani en Vandenbroucke, zitten zondag voor de tv wanneer het WK op de weg gereden wordt. “Ik weet niet of dat in zijn voordeel is”, zegt Van der Poel. “Het zou voor hem veel beter zijn als er meer goeie renners aan de start verschijnen. Nu wordt hij als enige favoriet naar voren geschoven. Misschien heb je op het tweede plan nog Magnien, maar iedereen gaat ervan uit dat Bartoli wereldkampioen wordt, iedereen let op hem. En ik ben ervan overtuigd dat als hij goed is, als hij echt gaat op de Cauberg, dat er dan maar heel weinig zijn die hem kunnen volgen. Want als hij iets in z'n kop heeft, moet je van goeden huize komen om hem ervan af te houden. Hij heeft één geluk; hij kan heel veel parcoursen aan. Toch zou een zwaarder parcours nog beter voor hem zijn. Ik wil niet zeggen dat Valkenburg niet zwaar is, maar de beklimmingen zijn niet van dien aard dat je op een klim een minuut weg kunt rijden. En als er achter hem iets georganiseerds op gang komt, wordt het heel moeilijk.”

Ook Museeuw weet dat Bartoli de wereldtitel niet op een presenteerblaadje krijgt aangereikt. “Het is heel moeilijk als topfavoriet aan het WK te winnen, zeker dit jaar. Ik denk dat meer renners naar het WK toegeleefd hebben, zoals een aantal Belgen en Nederlanders. Italië heeft een sterke ploeg, maar de laatste jaren slagen ze er niet in om te winnen. Naast Bartoli en Tafi schat ik bij de Italianen anderen hoog in. Ik heb Bugno zien rijden in Puglia en voor mij is dat ook een kandidaat-winnaar.”

In een vraaggesprek met de Volkskrant schetste Bartoli zijn droomscenario voor het WK. “Met twee Nederlanders voorop en ze dan in eigen huis verslaan.” Boogerd lacht als hij van Bartoli's ideale finale hoort. Wat zou in de koers hierop het goede antwoord zijn? “Om de beurt demarreren en hopen dat je hem zo klein krijgt. Maar ik denk dat Bartoli moeilijk te kloppen is.” Boogerd heeft veel respect voor de Italiaan. “Hij wacht nooit af en valt aan. Hij durft te koersen en dat waardeer ik wel.”

Na Parijs-Tours was Bartoli bijzonder opgewekt. Nadat hij zich vlakbij de finish had gedoucht en zich net als zijn ploegmaten stijlvol in het zwart had gestoken, liet hij zich gewillig fotograferen met een aantrekkelijk Frans tienermeisje. “Hij is een goeie coureur”, had Emilie gezegd terwijl ze op haar idool stond te wachten. “En hij is knap.” Toen ze ook zijn handtekening al in haar bezit had en de verlegenheid voorbij was, wees ze verleidelijk op haar wang. Bartoli, geen charmeur zoals zijn landgenoot 'Mooie' Mario Cipollini, gaf het spice-meisje aarzelend een zoen. “Ciao.”

Als Bartoli komende zondag aan het einde van de middag net zo vrolijk is als na Parijs-Tours, is het aannemelijk dat hij op het WK wat heeft rechtgezet. In Lugano was hij twee jaar geleden dicht bij de wereldtitel, maar toen heette de wereldkampioen Museeuw en restte hem een derde plaats. In Valkenburg neemt Michele Bartoli geen genoegen met een troostprijs.