De fakkel van Lillehammer

Zonder de olympische vlam zijn er geen Olympische Spelen. Wanneer het heilige vuur niet rondom de olympische arena's brandt, kan niet om medailles worden gestreden. Met veel rituelen en eerbetoon aan de olympische goden wordt de vlam op de olympische locaties aangestoken. Wanneer tijdens de openingsceremonie de fakkel met het vuur wordt binnengebracht, voelen de atleten zich gesterkt.

Ze worden als het ware verlicht door de vlam en voelen zich groter en krachtiger, sneller en behendiger worden. Het is altijd een spektakel wanneer de brandende fakkel wordt binnengedragen. De organisatoren van de Winterspelen van Lillehammer hadden een bijzondere fakkel laten vervaardigen. Niet van blinkend metaal, niet glanzend en schitterend in futuristische vormen, maar gewoon van hout. Eenvoudig dus. Niet echt eenvoudig was de manier waarop de fakkel het stadion binnenkwam. Voor de Noorse skispringer Stein Gruben was het een koud kunstje. Hij liet zich van de schans glijden, vloog honderd meter door de lucht en daalde neer op het sneeuwwitte tapijt. Daar stond de Noorse skister Cathrine Nottingnes klaar om de fakkel in ontvangst te nemen en hem vervolgens aan de Noorse kroonprins Haakon Magnus te overhandigen. Het vuur rond de arena's zou in het koude noorden twee weken hartveroverend branden.