Tragisch

Gerrie is gek van paarden, Maar ze kan ze niet tekenen.

Bert kan prachtig paarden tekenen, Maar ze laten hem koud.

Dan komt de begrafenis zelf. De klokken luiden, de dominee staat in de groene omlijsting van de kerkdeur, de jongens van het koor heiligen de grond door luidkeels een bede te zingen. Het pad naar het graf is voorzien van alle attributen van de romantische melancholia: oude planken, een vermolmde draagbaar, afgevallen gouden blaadjes van verwelkte rozen; die worden platgetreden door de lange stoet van in het zwart geklede vrienden en verwanten. Ze buigen zich over de groeve, in tranen.