PJ Harvey

De nieuwe cd van PJ Harvey, Is This Desire, is als een heiige ochtend. Figuren doemen op, andere vormen verdwijnen, het is nooit helemaal duidelijk wat je precies ziet. De schijnbare leegte is bedrieglijk. De vijfde cd van de zangeres uit Dorset, Engeland, en haar band benadert op geraffineerde wijze dit mysterieuze beeld.

De instrumentaties op de nieuwe plaat lijken precies te zijn afgestemd op wat waar nodig was, zonder dat er een 'formule' werd gehanteerd. Waar een knorrend synthesizertje nodig is, klinkt geknor, waar een diep zoemende basgitaar beter klinkt, is een basgitaar ingezet. Meer nog dan op haar vorige platen heeft Harvey zich losgemaakt van de vaststaande vorm van de popsong. Het drumritme, dat is er nog, maar verder laat ze zich steeds terloops inspireren. Wat resulteert in opdoemende piano's, een onderstroom van strijkers, haar stem als langswaaiende bries.

Op een enkele standaard-stamper na, leidt dit tot prachtige nummers. Het lukt PJ Harvey steeds weer om te verbazen: met de getormenteerde blueszang van haar vorige cd, To Bring You My Love (1995), en met juist de lichte toon van haar stem op deze nieuwe. Want temidden van alle ondoorgrondelijke klanken is Harveys zang warm en vriendelijk. De single A Perfect Day Elise is een mooi transparant swingend nummer, en ook dat is een novum voor Harvey.