Gekte wint gaandeweg terrein in 'Lens'

Voorstelling: Lens van Kim van Kooten door Bellevue Lunchtheater. Regie: Dirk Groenveld. Spel: Michel van Dousselaere, Renee Fokker, Hein van der Heijden. Gezien: 30/9, Bellevue, Amsterdam. Herh. t/m 23/10 aldaar. Aanv. 12u30. Inl. 020-5305301.

Pas als Renee Fokker alias Connie binnenkomt, gebeurt er iets in Lens, het toneelschrijfdebuut van Kim van Kooten. Plotseling accepteer je dat toon en inhoud van de dialoog uit het lood hangen, en begrijp je dat de personages lichtelijk geschift zijn. Daarvoor beschuldigde de ene broer (Michel van Dousselaere) de andere (Hein van der Heijden) ervan met zijn vriendin naar bed te zijn geweest, en was er sprake van een veertigjarig huwelijksfeest van hun ouders. Het zei je niks, het deed je nog minder.

Van Kooten is wellicht nog niet bedreven genoeg in het schrijven van het exposé van een toneelstuk, de schets van de situatie waarin de handeling gaat plaatsgrijpen. Misschien ook is het spel van Van Dousselaere te gewoon, waardoor je het van meet af aan ongewone gedrag van Van der Heijdens personage slechts als dat van een gekke Henkie ervaart en waardoor de entree van Renee Fokker een stijlbreuk teweeg brengt. Mogelijk ook is dat dit alles gewild is, om de gekte sluipenderwijs terrein te laten winnen: het eerste kwartier van het krap een uur durende Lens is in elk geval zwak.

Door Connie, die vrijwel meteen laat weten onlangs nog last te hebben gehad van een 'hysterische beenverlamming', snappen we hoe we naar Lens moeten kijken. Het is absurdistische bizarrerie, met een wrange ondertoon die steeds grimmiger wordt. Hier verhalen van het plotje heeft weinig zin: Van Kooten (hoofdrol in de speelfilm Zusje, scenario van Theo van Goghs film Blind Date) bewijst over zowel observatievermogen als fantasie te beschikken. Haar personages gaan gebukt onder Weltschmerz van het genre Amsterdam-Zuid maar evenzeer onder een ouwerwets moeilijke jeugd waaraan in modern jargon gerefereerd wordt.

De mens lijdt en wil niet deugen, lijkt Van Kootens lichtvoetig gebrachte boodschap. De komedianterig spelende Fokker begrijpt die het beste, Van der Heijden wordt gaandeweg leuker, de Demi Roussos van Van Dousselaere is me te lompig. Op de realistische kelderstudio (Matt Vermeulen) waarin de opgerekte fotosessie (zie de titel) plaats heeft, valt niets aan te merken.