De Frutos heeft nog een lange weg te gaan

Voorstelling: De Rotterdamse Dansgroep met The Fortune Biscuit van Javier de Frutos (première) en Through The Wall van Ton Simons (1997). Muziek: Igor Stravinsky, l'Histoire du Soldat en By the Law of Music van The Matthew Shipp 'string' Trio. Gezien: 30 sept., Schouwburg Rotterdam alwaar nog tot en met zaterdag 3 okt. Aansluitend toernee. Inl. (010) 436 45 11.

Je waant je even in een smoezelige striptent wanneer de vier danseressen van de Rotterdamse Dansgroep opkomen; gekleed in zwarte netkousen met jarretels, in zwarte broekjes op het witte vlees en in blauwe glimblouses met decolleté, maken ze ook nog eens bewegingen van het uitnodigende soort. De handen voor het kruis openen zich met een weids gebaar, tegelijk met de steeds verder gespreide benen. Het zal de favoriete beweging van choreograaf Javier de Frutos blijken. De Venezolaan maakt in zijn nieuwe choreografie The Fortune Biscuit echter beperkt onderscheid tussen man en vrouw. Ook de vier mannelijke dansers lopen rond in jarretels. Het gebaar bij de schoot maakt bij hen plaats voor het met de handen schetsen van de contouren van een vrouwenborst cup dubbel D.

Gebaren die je zeker als seksistisch op kunt vatten maar wie denkt aan de soldaten uit Strawinsky's l'Histoire de soldat dat De Frutos als muziek gebruikt, kan wel inzien dat de heren elkaar hun dromen uittekenen. In de eindeloze herhaling van schoot- en borstbeweging ligt echter wel de beperking van De Frutos' bewegingsidioom. Of de dansers nu gezamenlijk of solo bewegen, de twee vrouwelijkheden komen er vrijwel altijd aan te pas.

Af en toe worden de bewegingen onderbroken door uitbarstingen van agressie en een enkele van liefde. Een man bespringt een vrouw, een man lijkt een andere man te verkrachten, een snel gevormd groepje duwt de eenling op de grond en slaan doet iedereen wel. Soms geniepig en gemeen, soms met een knipoog. Maar hoe 'gewond' de dansers ook zijn, ze keren terug naar schoot en borst. Hier en daar heb je even medelijden met de geslagene maar De Frutos is niet contrasrijk genoeg in zijn dynamiek om de achterliggende tragiek te laten voelen. The Fortune Biscuit blijft daardoor meer van hetzelfde. En toch heeft De Frutos talent - in 1996 was hij dan ook een van de winnaars van het dansfestival in Bagnolet in Frankrijk. Hier en daar duikt een ruimtelijkheid à la Balanchine op wanneer groepjes als een kaleidoscoop uiteenvallen en geformeerd worden. Het wordt dan direct veel minder willekeurig. Het hoge gehalte aan gefladder op de plaats neemt af. Tot nu toe had de Venezolaan zich vooral toegelegd op het solowerk, sinds kort werkt hij met groepen. Of het een vooruitgang is, kan ik niet zeggen. De eerste Nederlandse kennismaking met zijn groepswerk bij de Rotterdamsse Dansgroep is weliswaar niet overtuigend maar zeker hoopgevend. Zoals iedereen in dit leven, heeft hij nog een lange weg te gaan. Een eind met hem meelopen is dan wel de moeite waard.