Virtueel technobombardement

Game One is digitaal en ongecodeerd te zien op Astra: 19,2 graden oost, 12.129 GHz., v. Website op www.gameone.net

Zo'n tien jaar geleden, toen de videoclip zijn intrede deed in de Europese cultuur, kon je nog wel eens klachten lezen: dat het allemaal zo snel ging en er soms moeilijk samenhang was te ontdekken in de beeldinformatie. Wie de clips van tien jaar geleden nú ziet, kan zich die klachten nog maar moeilijk voorstellen: alle videoclips zijn aanzienlijk sneller geworden en bovendien zijn de mogelijkheden tot beeldmanipulatie aanzienlijk uitgebreid.

Wie echter mocht denken, dat we ons als televisie- en filmkijker nu niet meer kunnen verbazen over een beeldbombardement moet vooral Game One eens proberen - Europa's eerste televisiestation dat geheel gewijd is aan videospelletjes. En dan niet zozeer die programma's waarin presentatoren voor ons spelletjes spelen en ons lekker proberen te maken voor aanschaf, maar de Mix - een stroom van videoclips uit spelletjes onder muzikale begeleiding in het techno-genre.

Bij muziekvideo's is er meestal nog het houvast, dat het beeld op de een of andere manier samenhangt met de muziek, of de uitvoerende artiest. Bij clips uit videospelletjes geldt deze beperking echter niet: daar regeert juist het beeld en de muziek wordt er op Game One alleen onder gezet omdat je nu eenmaal iets moet laten horen. Het gevolg is een ongekende overdaad aan beeldinformatie: niet alleen de uit de meeste spelletjes bekende trollen, gothic kastelen en andere, aan vindingrijke ontwerpersbreinen ontsproten fantasie-gestalten, maar ook bedrieglijk op mensen lijkende figuren.

Het is een cliché om erop te wijzen dat de toepassing van digitale technieken ervoor zorgt dat we in een speelfilm al niet meer precies kunnen weten of wat we zien ook fysiek in de studio aanwezig is geweest, of alleen de vrucht is van digitale animatie. Op Game One blijkt dat het ook de andere kant uit kan: sommige animaties zien er zo bedrieglijk echt uit, dat je bijna denkt dat je naar een gefilmde registratie kijkt, in plaats van naar een animatie.

Wat tevens in niet geringe mate bijdraagt tot het uitputtend karakter van Game One, is het grote aantal verhalen dat in de spelletjes wordt vertoond: wie binnen een halfuur wordt meegesleept naar tien fantasiewerelden, een middeleeuws ridderverhaal, een Romeinse veldslag, een racebaan, een voetbalveld en nog zo wat, kan na afloop zeggen dat hij veel heeft gezien.

Game One in zijn huidige vorm is tweetalig (Engels en Frans), maar het schijnt de bedoeling te zijn dat het station nog meer versies krijgt, waaronder een Nederlandse. Het is eigendom van Canal Satéllite, een dochter van het Franse Canal+, en Infogrames, een bedrijf dat zelf videospelletjes maakt maar beloofd heeft de eigen producten in de programmering niet voor te trekken.

Natuurlijk is de achterliggende gedachte van Game One mede om het videospel, nu veelal nog een product dat vooral onder (jeugdige) ingewijden circuleert, aan een breder publiek te helpen. Game One wekt de indruk dat daar ook alle aanleiding toe is: het station ziet er fantastisch uit, en de vindingrijkheid van animatoren in deze sector is zeer indrukwekkend.