MUKAIYAMA

Tomoko Mukaiyama: Hello Pop Tart. BV HAAST cd 9801.

Ze is een markante muzikale persoonlijkheid. Ze speelt, ze zingt, tokkelt de snaren van de piano en doet nog tal van dingen de je van een klassiek geschoold pianist niet onmiddellijk verwacht. De van oorsprong Japanse pianiste Tomoko Mukaiyama, tegenwoordig woonachtig in Nederland, heeft zich met ziel en zaligheid toegelegd op de hedendaagse muziek.

Op haar nieuwste cd, Hello Pop Tart, geeft zij vol overgave een kaleidoscopisch beeld van de twintigste-eeuwse Amerikaanse pianomuziek, waarin strenge klanken vaak geraffineerd een spelletje spelen met de populaire muziek. Zo componeerde William Bolcom een melodieus huppelende Graceful Ghost Rag en Frederic Rzewski de dreinend dreigende Winnsboro Cotton Mill Blues.

Het zijn stukken die in esthetiek hemelsbreed verschillen van de bijwijlen gortdroge, hyperserieuze stukken van Frank Zappa en John Zorn, die op een hun beurt weer een totaal andere zijde van het Amerikaanse componeren laten horen dan Henry Cowells glissandi op de snaren die met veel pedaal worden gespeeld in Aeolian Harp.

Het titelstuk van deze cd is een swingende compositie van David Dramm, die met olijke synthesizerklanken, vrolijke blaasjes en pulserende klopjes haast gecomponeerd lijkt te zijn als muziek voor een nieuw televisie- of radioprogramma. Mukaiyama zingt hierin ergens: 'Every new sound sounds just like another'. De ironie wil dat deze bijzondere cd nu juist het tegendeel bewijst.