Het kleinste reuzenrad ter wereld

De Huastecas is een andere wereld. Het is een stukje tropische regenwoud verdwaald in de halfwoestijn van de Mexicaanse deelstaat San Luis Postosí. Van het ene op het andere moment verandert het decor. Van dor geelbruin wordt het landschap sappig groen. De droge woestijnhitte maakt plaats voor broeierige klamheid. De dorpjes heten geen El Tequila, Hidalgo of Santa Cruz meer, maar hebben dromerige namen als Tamazunchale, Xilitla, Chalchicuatl en Tamasopo.

In Tamasopo is het feest. Op het centrale plein, de Plaza Mayor, wordt de jaarlijkse feria gehouden. Hanengevechten, lokaal beroemde zangers, veel bier- en eettentjes en een kermis. Zo moeten de vroegere dorpskermissen in Nederland er hebben uitgezien: een draaimolen, een goktent, wat schiettenten en een reuzenrad.

Ook de kermis in de Huastecas is anders. Met het schieten zijn geen roze teddyberen of andere prijzen te winnen, men schiet om de eer. Degene die de meeste loden poppetjes omverschiet, heeft gewonnen. Simpel.

En dan het reuzenrad. Met zijn hoogte van vijf meter waarschijnlijk het kleinste reuzenrad ter wereld. Maar het opmerkelijkste is de manier waarop het rad wordt aangedreven. Naast het rad zat een man met een grote cowboyhoed op een klapstoeltje achter een groot stuur. In zijn rechterhand had hij een pook en met zijn voeten bediende hij enkele pedalen. Voor de man stond de energiebron: een kaal motorblok. Op maximale snelheid stond het rad in z'n drie. Eigenlijk was dat te snel: de opgewonden kreten van de verliefde paartjes en kinderen veranderden in angstig gegil. Snel moest de man, terwijl hij met zijn linkerhand het vastgezette stuur vasthield, weer terugschakelen naar z'n twee. Als het naar zijn zin lang genoeg had geduurd, zette hij de motor in z'n vrij en drukte met zijn linkervoet stevig op de rem. Piepend kwam het rad tot stilstand. Terwijl z'n vrouw de mensen hielp uitstappen, nam de man een slok, keek eens om zich heen en begon luid te toeteren. Tijd voor een nieuw ritje.