Zweefteksten van Borsato klinken wonderlijk oprecht

Concert: Marco Borsato. Gehoord: 28/9 Carré, Amsterdam. Herhaling: 29/9 Carré, 30/9 en 1/10 PWA Zaal, Den Haag, 4 en 5/10 Oosterpoort, Groningen, 6 en 7/10 Vereeniging, Nijmegen, tournee t/m december.

Alleen de wierook ontbrak er nog aan. Omringd door oosterse prullaria en tientallen brandende kaarsen begon Marco Borsato gisteren een tournee die in het teken staat van het 'spirituele' karakter van zijn cd De Bestemming. Borsato is een volkszanger, maar zijn artistieke ambities strekken verder dan gezellige inhaaknummers als zijn doorbraakhit Dromen Zijn Bedrog uit 1994. De Bestemming handelt over de diepere dingen van het leven en de zin van het bestaan. Allemaal zaken die door Koot & Bie moeiteloos onderuit gehaald zouden kunnen worden met een persiflage van het kaliber 'zoek jezelf, broeder', maar die uit Borsato's mond op een wonderlijke manier oprecht klonken. Zelfs al werden er na afloop zakjes chips van zijn sponsor uitgedeeld.

Na het ongeëvenaarde succesverhaal van zijn cd-verkoop moet de verleiding groot zijn geweest om alleen nog megaconcerten op Arena-formaat te geven. Toch kiest Marco Borsato welbewust voor het theater, waar zijn kaarsen niet uitwaaien en waar hij zijn liedjes van een toelichting kan voorzien. Als een soort Bruce Springsteen van de Nederpop nam hij de tijd om te vertellen hoe zijn vader hem op het spoor bracht van het Italiaanse lied waarmee hij zijn eerste successen boekte. Vergeleken bij zijn voorlaatse tournee die volgde op het bombastische De Waarheid hebben zijn muzikanten wat gas terug genomen, zeker in het gedeelte voor de pauze waarin de elektrische sologitaar en de saxofoon zich weldadig koest hielden.

Langzame en bespiegelende nummers als Het Water ('dat net als ik / ooit in beweging was') deden het in de intieme omgeving van Carré beter dan het bottere uptempo-materiaal als Je Hoeft Niet Naar Huis Vannacht, waarin Marco zijn luchtgitaar tevoorschijn haalde en hij zich met zijn Tom Jones-achtige danspassen niet goed raad wist. Teksten werden devoot meegezongen door de vele vrouwelijke fans, die aanvoelen dat hij de enige Nederlandse zanger is die de woorden 'consequenties' en 'besodemieterd' met evenveel overtuiging uit zijn keel kan krijgen. Vaste tekstschrijver Han Kooreneef weet wat de zanger beweegt. Toen er tijdens de ingetogen ode aan zijn ongeboren kind Slaap Maar een brok in Marco's keel schoot, ging er een lachsalvo door Carré waar Toon Hermans jaloers op had kunnen zijn.

De quasi-Ierse fluitmelodie van De Bestemming opende en besloot een concert dat geraffineerd in elkaar stak, maar dat vooral ook uitblonk door het plezier waarmee gezongen en gespeeld werd. Marco Borsato kon niet vaak genoeg zeggen hoe gelukkig hij was om weer op het podium te staan. “Ik ben een bofkont dat ik hier mijn beroep van heb kunnen maken”, onderstreepte de ideale schoonzoon nog eens wat een gewone jongen hij is gebleven. Pas na de pauze verruilde hij zijn oerdegelijke trui voor een glimmend show-overhemd.