Zag je dat? 't Is een felle

Net als de kleinste kinderen beginnen te klieren, verschijnen de koffers op de lopende band in aankomsthal 3. “Ja, ze komen”, roept een vrouw. Een familie van vier steekt een spandoek omhoog met de tekst 'Lynn Welkom'. Ooms, tantes, neven en nichten strekken hun halzen, een meisje drukt snel een papier met welkomstwoorden tegen de glazen wand.

Het is druk bij het glas voor aankomsthal 3, want vlucht KL0898 uit Beijing is zojuist geland. Tussen de passagiers bevinden zich zes Chinese weeskinderen, die onlangs zijn geadopteerd. De nieuwe ouders hebben de wezen in hun geboorteland opgehaald en nu wachten vrienden en familieleden gespannen op de jonge gezinnen.

De adoptieouders hebben zich nog niet vertoond. De families gaan steeds dichter bij elkaar tegen het glas staan. Een man van middelbare leeftijd, voor de gelegenheid in geel colbertje gestoken, filmt de wachtenden. Dan verschijnen in de verte, achter de lopende band, de hoofden van een wat ouder echtpaar. “Daar zijn ze”, roept iemand. Een twintigtal handen schiet zwaaiend omhoog. Het stel heeft nog niets in de gaten en tuurt zoekend naar de uitgang. “Nou laat haar eens zien”, mompelt een vrouw.

Dan komt het echtpaar achter de lopende band tevoorschijn. Aan de hand van de vrouw wankelt een klein Chinees meisje in een roze jurkje. Mensen beginnen te roepen en harder te zwaaien. De vader ziet ze, haast zich naar voren en steekt zijn arm over de bagagekarretjes. Hij straalt en wijst naar het meisje. Nu verschijnen meer Nederlandse paartjes met Chinese kinderen op de arm of in een kinderwagen.

De passagiers halen bagagekarretjes en laden hun koffers op. De verschillende adoptieparen nemen afscheid, kussen elkaar op de wang en beloven elkaar snel te zullen bezoeken. De wachtenden rennen ondertussen naar de uitgang, twintig meter verderop. Daar verschijnen al gauw de blijde vaders en moeders. Een gejuich stijgt op. Een vader omhelst een vriend en begint te huilen. Hij kan niet ophouden, elk familielid en elke kennis wordt omarmd en krijgt te horen hoe gelukkig hij is. Ook het ontvangstcomité houdt het niet droog. Een nichtje springt snikkend en met rood betraand gezicht in de armen van een van de moeders. De geadopteerde kinderen worden bekeken, aangeraakt en toegesproken.

“Hoe gaat ze heten”, vraagt iemand aan de moeder van het meisje in het roze jurkje. “Dit is onze Irene”, is het antwoord. De nieuwe moeder tilt Irene op en toont haar aan de nerveus kijkende man. Álsjeblieft, je nieuwe petekind.” De man wil de hand van het meisje schudden, maar ze kijkt verbaasd de hal rond en reageert niet. Hulpeloos steekt de peetvader zijn wijsvinger in het knuistje van het kind. De registratiemachine is nu volop in werking: verscheidene videocamera's filmen, fotocamera's klikken en flitsen.

Het meisje met het roze jurkje wordt midden in een cirkel van lachende mensen gezet. Ze begint verbouwereerd rond te stappen, terwijl de omstanders in hun handen klappen. Een man wil haar oppakken, maar ze schudt hem met een nijdige beweging van zich af. “Zag je dat? Het is een felle”, zegt een tante.

Een half uur later heeft iedereen, van jong tot oud, de gezinnen begroet. Een aantal gezelschappen begeeft zich naar de parkeergarages. De familie van Lynn blijft nog. Het meisje heeft verschillende teddybeertjes cadeau gekregen. Ze gaat op de grond zitten en laat de beesten lachend over de gladde tegels van de luchthaven rennen.