Ongeslagen koploper moet tegen Willem II wennen aan nieuwe rol; Een leerzame avond voor Feyenoord

ROTTERDAM, 28 SEPT. Het valt niet mee om ongeslagen koploper te zijn. Het valt ook niet mee zo veel lof toegezwaaid te krijgen over het verrassend goede en frisse spel en al helemaal niet om als titelfavoriet bestempeld te worden. Duidelijk is dat de spelers die dezer dagen het vaandel van Feyenoord mogen dragen, moeten wennen aan de nieuwe rol. De aanwezigheid van dertigduizend uitgelaten en naar meer heldendaden verlangende supporters drukt zelfs als een last op de nog wat labiele geest van de aanstaande kampioenen.

Het mag daarom een meevaller worden genoemd dat Feyenoord zaterdagavond met enig geluk van Willem II won (3-2). Mogelijk het geluk dat een ploeg ten deel moet vallen om kampioen te worden. Want het moet gezegd dat Feyenoord zijn opmerkelijk hoge positie mede te danken heeft aan een aanzienlijke dosis geluk. De overwinning in de slotminuut op Fortuna gold als een zegen van boven. En de overwinning op PSV was vorige week dinsdag echt een godsgeschenk. Door een grove blunder van scheidsrechter Van der Ende, die om onverklaarbare redenen de gelijkmaker van De Bilde afkeurde, won Feyenoord in Eindhoven.

Zaterdagavond mocht Feyenoord de laatste veertig minuten van de wedstrijd tegen tien man spelen, omdat Willem II-speler Prommayon vlak na rust zijn tweede gele kaart (dus rood) kreeg. Het laatste deel van het duel speelde Feyenoord ook nog tegen een ploeg wier coach (Adriaanse) door de scheidsrechter naar de tribune verbannen werd. Feyenoord was natuurlijk in die fase sterker dan de ontmoedigde tegenstander, maar het slaagde er pas in de slotminuten in de 1-1 stand in een 3-2 overwinning om te buigen. Opgelucht verliet Feyenoord het veld.

Het valt ook niet mee tegen een elftal te voetballen dat goed geschoold is in het spelen op balbezit. Onder het motto 'als je de bal hebt kan de tegenstander niet scoren' legde Willem II in de eerste helft Feyenoord op indrukwekkende wijze zijn wil op. De Tilburgers voerden hun opdracht knap en zelfs op de helft van Feyenoord uit. De bal ging van voet tot voet, soms over niet meer dan een meter of vijf. Risicoloos, maar toch moeilijk, zeker voor spelers die niet technisch onderlegd zijn. Maar met Arts, Galasek, Valk, Ramzi en de soms vreselijk goede Abdellaoui is zo'n spelletje in goede handen. De Feyenoorders dreigden van hot naar her te worden gestuurd en keken angstvallig toe hoe Willem II de strijd naar zijn hand zette.

Feyenoord durfde er niets anders tegenover te stellen dan eenzelfde soort spelopvatting. Balverlies diende te allen tijde vermeden te worden. Want een afspeelfout kon fataal zijn, beseften ze. Hoe graag de Feyenoorders ook wilden, ze slaagden er niet in de vrees voor de superieure tegenstander van zich af te gooien. Behalve door een oprisping van avonturier Van Vossen kon Feyenoord Willem II niet verontrusten. Gevolg was een weliswaar tactisch boeiende maar allerminst spectaculaire wedstrijd. Het was weer het geeuwverwekkende spelletje uit de Hollandse school, dat een paar jaar geleden onder leiding van Van Gaal bij Ajax tot grote successen leidde en onder leiding van Hiddink bij het Nederlands elftal tijdens het WK zelfs tot bijval van het internationale trainersgilde.

In feite is het een type voetbal dat even saai en ergerlijk is als het getik van een Friese staklok. Niets avontuurlijks, niets individueels, niets wat de liefhebber op de toppen van voetbalgeluk kan brengen. Zoals gezegd ontstaan doelpunten slechts door afspeelfouten. En ja, in de elfde minuut schoof Arts de bal te traag naar een medespeler. De aarzeling werd meteen door de altijd alerte Van Vossen gesignaleerd. Met een dieptepass bereikte hij Cruz, en als zo vaak had de Argentijn geen moeite van zo'n kans te profiteren: 1-0.

Feyenoord kreeg enige hoop, maar zonder het vaste aanspeelpunt Van Gastel (voorlopig geschorst na een elleboogstoot) bleef de koploper risicoloos spelen. Een schitterende actie van Abdellaoui langs Van Gobbel leidde bijna tot de gelijkmaker. Tien minuten voor rust was het zover: de van Udinese gehuurde, sterk spelende Marokkaan Ramzi scoorde 1-1. Het werd even stil in de Kuip, zachtjes smeekte men Van Vossen om nog een solo. Maar Prommayon die de Zeeuw al eens had aangepakt en daarvoor geel kreeg, hield de Feyenoord-held in bedwang.

Vijf minuten na rust vergreep Prommayon zich op ongelukkige wijze aan Tininho en kreeg de rode kaart. Tegen tien man nam Feyenoord iets meer risico. Van Vossen had ineens vrijheid, Kalou durfde ook eens wat, Cruz kreeg een kans en Tomasson zelfs drie grote kansen. Maar Willem II hield stand, mede dankzij de coaching van Adriaanse, die volgens scheidsrechter te veel buiten zijn territorium kwam en daarom naar de tribune werd gestuurd. Een prachtige actie van invaller Ceesay leidde tot een mooie kopbal van Ramzy die een beter lot had verdiend. Wederom een actie van Ceesay had bijna een eigen doelpunt van Feyenoord tot gevolg. Van Gobbel, die op z'n zachtst gezegd een ongelukkige wedstrijd speelde, schoof de bal uit de voorzet bijna over de eigen doellijn.

En toen was daar weer Cruz, altijd weer Cruz. Zowat de hele wedstrijd kreeg hij geen kans van Schenning en Hyypia. In blessuretijd vond Paauwe hem eindelijk met een hoge dieptepass. Besluitvaardig rondde Cruz de aanval af. Dezelfde Cruz legde vervolgens met een geniale hakbal de bal klaar voor Bosvelt. De Feyenoorder werd neergelegd. Cruz wilde de strafschop nemen, maar zag Kornejev al op de stip klaar staan. Na een twistgesprek droop Cruz af en schoot Kornejev de bal in het doel, 3-1. Een fout van trainer Beenhakker, gaf deze na afloop toe. Omdat specialist Van Gastel afwezig was, had hij een ander moeten aanwijzen. En dat had hij niet gedaan. Dat Loeffen in de slotminuut 3-2 maakte, kon de vreugde niet temperen.

Het was een leerzame avond voor Feyenoord. Kampioen worden is niet alleen een kunst, maar ook een kwestie van geluk.