Niet alle goeie coureurs komen uit Duitsland

Formule I-coureur Mika Hakkinen won gisteren de Grote Prijs van Luxemburg, vóór Michael Schumacher. De Fin begint met een voorsprong van vier punten op zijn Duitse rivaal aan de laatste en allesbeslissende race van het seizoen, op 1 november in Japan.

NÜRBURG, 28 SEPT. Geknield naast zijn McLaren-Mercedes strikt Mika Hakkinen tien minuten voor het begin van de race zijn veters, terwijl Deutschland über alles klinkt, een protocollair eerbetoon aan het gastland van deze race. De meeste aandacht gaat uit naar Michael Schumacher, die op de Nürburgring met teamgenoot Eddie Irvine op de eerste startrij staat, voor de als derde gekwalificeerde Hakkinen. Teambaas Ron Dennis fluistert de Fin nog een laatste raadgeving in. Het gaat over Irvine, die er alles aan zal doen om Hakkinen bij Schumacher uit de buurt te houden. Voordat Hakkinen zijn helm opzet en in de auto stapt, wenst zijn manager en oud-wereldkampioen Keke Rosberg hem geluk. Hakkinen zal het hard nodig hebben.

Twee weken geleden liet de Fin in Monza Schumacher op gelijke hoogte komen in de tussenstand van het WK. Opeens was er niets meer over van de riante voorsprong die hij vroeg in het seizoen op de kopman van Ferrari had gehad. Hakkinen eindigde door remproblemen in Italië als vierde, net genoeg voor drie punten. Schumacher won en trok de stand gelijk, 80-80. Schumachers inhaalrace van de afgelopen maanden maakte hem tot de grote favoriet op de Nürburgring. Hij had het 'momentum'. Veel oud-coureurs en menige teambaas riepen in koor dat Schumacher van de twee titelpretendenten de beste was. Doordat de wagen van Hakkinen in de tweede helft van het seizoen aan betrouwbaarheid inboette en Ferrari de F300 competitiever had gemaakt, zagen zij al een derde wereldtitel voor 'Schumi' in het verschiet.

Nooit was de druk op Hakkinen zo groot als gisteren, een dag voor zijn dertigste verjaardag, toen de rode lichten boven de baan waren gedoofd en de 22 coureurs het gaspedaal intrapten op weg naar de eerste bocht. Irvine nam de leiding, gevolgd door Schumacher, Hakkinen en diens teamgenoot David Coulthard. Schumacher ging al snel voorbij Irvine, wiens taak het vanaf dat moment was om Hakkinen de achtervolging op de Duitser te beletten.

Langzaam vergrootte Schumacher zijn voorsprong. Zou Hakkinen voorbij Irvine durven, de Ierse coureur op wie altijd zoveel kritiek is vanwege zijn roekeloze rijgedrag? Zou hij bij een aanvalspoging van Hakkinen de Fin van de baan rijden om zo zijn teamgenoot een dienst te bewijzen? Nee dus. De Ferrari-coureur liet de Fin netjes voorbij, vlak voor een chicane. Nadat Irvine zich een heer in het snelverkeer had getoond, kon Hakkinen op weg naar zijn volgende prooi, publiekslieveling Schumacher. Zonder de Duitser in te halen nam Hakkinen de leiding over, toen 'Schumi' in de 23ste ronde (van de 67 in totaal) de pits indook voor nieuwe banden en benzine. Eenmaal weer op de baan keek Schumacher tegen een achterstand op Hakkinen van ruim zestien seconden aan. Vijf ronden later had Hakkinen slechts eentiende van een seconde meer nodig voor zijn pitstop (8,7 seconden). Vlak voor Schumacher kwam hij het circuit weer op. Kenners die beweerden dat Hakkinen niet zo goed onder druk kan presteren als Schumacher, moesten even slikken. Hakkinen reed een perfecte race. In de 42 ronden die volgden, maakte hij geen fout. Moeiteloos hield hij zich Schumacher van het lijf.

Met nog eenderde van de race te gaan maakte Schumacher zijn tweede en laatste pitstop. Hij dacht te kunnen profiteren van het feit dat Hakkinen opgehouden werd door achterblijvers, maar dat was ijdele hoop. De Fin op zijn beurt maakte een korte pitstop en kwam met een comfortabele voorsprong op Schumacher de baan weer op. Hij zou die niet meer uit handen geven.

Voor het eerst sinds de GP van Duitsland, eind juli in Hockenheim, won Hakkinen weer een race, zijn zevende van dit seizoen. En voor de derde keer dit jaar was Schumacher er niet in geslaagd als eerste te finishen op een van zijn drie thuiscircuits (Francorchamps, Hockenheim en Nürburgring). Duizenden Schumacher-fans werden overstemd door een handvol Finnen. Na een race met weinig uitvallers en zonder crashes volgde geen herhaling van het Duitse volkslied, maar Maamme-Laulu, Fins voor 'lied van ons land' en God save the queen, voor McLaren-Mercedes als de winnende constructeur.

Net als na Hockenheim barstte in het rennerskwartier op het domein van het winnende team een feest los, met Mercedes' motorsportchef Norbert Haug en motorenbouwer Mario Illien Tonight playbackend als David Bowie en Tina Turner, waarbij een champagnekoeler dienst deed als microfoon. De ouders van Hakkinen stonden erbij en keken ernaar. Bijzondere gast op het feestje was Willi Weber, manager van de Schumachers én een goede vriend van Haug.

Keke Rosberg, die tevreden aan een sigaar trok, probeerde zich verstaanbaar te maken boven Streetfighting Man en My Generation. “Natuurlijk kun je beter voor dan achter staan, maar die vier punten zeggen niet zoveel. In Japan komt het er op aan”, zegt de Fin, vlak nadat hij bij Ron Dennis een glas champagne in diens nek heeft geleegd. Als Schumacher op Suzuka wint en Hakkinen tweede eindigt, dan hebben beide coureurs evenveel punten en is de Fin wegens een groter aantal tweede plaatsen de nieuwe wereldkampioen.

Voor Hakkinens critici heeft de Rosberg geen goed woord over. “Het wordt tijd dat ze hun grote mond eens houden. Mika niet tegen de druk bestand, niet zo'n goeie coureur als Schumacher? Bullshit! Michael zelf doet er ook aan mee door steeds maar te zeggen dat zijn wagen niet zo goed is als die van Mika. Ook nu weer. Het materiaal is gelijkwaardig. Michael moet toegeven dat niet hij maar Mika nu 's werelds beste coureur is. Hij verdient die erkenning, ook vandaag heeft ie fantastisch gereden, bloody great. Nooit in zijn leven was de druk zo groot. Michael moet eens een keer accepteren dat er niet alleen in Duitsland goede coureurs worden geboren.”