Catcher Balentina koestert nestwarmte bij finalist Neptunus

ROTTERDAM, 28 SEPT. De honkballers van het Rotterdamse Neptunus zijn met HCAW uit Bussum in een felle strijd om het kampioenschap verwikkeld. In de best-of-five serie is de stand na gisteren 2-1 voor HCAW. In de schaduw van trainer Robert Eenhoorn werkt catcher Johnny Balentina (27) zijn wedstrijden voor Neptunus af. Balentina staat nog steeds te boek als een groot talent. “Hij had allang in Amerika moeten spelen”, zegt Eenhoorn.

Als de speaker zaterdag in Rotterdam de opstellingen van Neptunus en het Bussumse HCAW voorleest, is in elk geval één titel vergeven: die van de mooiste voor- en achternamen van de Nederlandse honkbalcompetitie. De prijs gaat ontegenzeggelijk naar gastheer Neptunus. Wat te denken bijvoorbeeld van exotische combinaties als Orlando Eduarda, Percy Isenia, Elton Koeiman, Adonis Kemp of Johnny Balentina?

Vooral die laatste springt in het oog, en dat komt slechts voor een klein deel door zijn flitsende naam. Het is vooral zijn flitsende spel dat kenners bekoort. “Hij is de beste catcher van Nederland en een van de sterkste slagmensen die in onze competitie spelen. Eigenlijk beheerst hij alle onderdelen van het spel goed”, meent Eenhoorn. “Als ik mijn opstelling maak, is Balentina's naam de eerste die ik invul,” stelt de coach, die na een Amerikaans profavontuur terugkeerde naar Nederland.

Volgens Eenhoorn had ook Balentina in de Verenigde Staten een goed belegde boterham kunnen verdienen. “Ik snap niet dat die jongen nooit door een Amerikaanse scout naar de States is gehaald. Balentina had met zijn capaciteiten allang in de Major League kunnen spelen”, zegt Eenhoorn. Maar Johnny Balentina, kind van Antilliaanse ouders, balt gewoon in Rotterdam, in een best-of-five serie om de nationale honkbaltitel tegen het Bussumse HCAW.

Natuurlijk heeft Balentina zich wel eens afgevraagd waarom hij nooit bij Amerikaanse clubs in beeld is geweest. “Soms denk ik wel eens: had jij niet in de Major League moeten spelen?” De aanvoerder van het Nederlands team geeft zelf antwoord met een ernstig gezicht. “Maar of zo'n overpeinzing zin heeft? Ik kijk niet graag terug op het verleden.”

Balentina startte zijn carrière bij honkbalvereniging Thunderbirds uit Capelle aan den IJssel. Daarna kwam hij uit voor het jeugdteam van Neptunus, alvorens naar hoofdklasser Sparta Rotterdam te verhuizen. In 1993 meldde een Amerikaanse scout van het Bell Haven College in Mississippi zich voor Balentina. De destijds 23-jarige catcher dacht even na, maar gaf te kennen het avontuur niet aan te durven. “Ik had er moeite mee mijn ouderlijk huis te verlaten. Ik hecht aan nestwarmte. Die scout had dus pech gehad.”

Kort na de flirt met het Amerikaanse honkbal keerde Balentina weer terug naar de vereniging waar hij zich het beste thuis lijkt te voelen: Neptunus. Daar blinkt de local hero iedere wedstrijd uit, daar is het publiek gek op hem en daar sluit hij zijn carrière hoogstwaarschijnlijk af. Tot leedwezen van zijn vader, hoofd van een heuse honkbalfamilie. Balentina senior, ooit een begaafd catcher op Curaçao: “Mijn vrouw, mijn kinderen, maar ook neven en nichten: iedereen speelt honkbal. Johnny is veruit de talentvolste van ons allen. Maar ach, hij is een echt moederskindje. Sinds kort woont hij op zichzelf, twee straten van zijn ouderlijk huis vandaan. Maar elke avond zit hij bij ons thuis. Johnny is geen man voor het avontuur.”

En zo is Balentina jr. geen goed betaalde honkballer in de Major League, maar een catcher van Neptunus die zijn geld verdient als kelner in een lunchroom. Johnny Balentina: “En weet je wat zo leuk is? De eigenaar van die lunchroom sponsort HCAW! Maar die titel kan ie vergeten. Daar zal Johnny de ober wel voor zorgen.”