Knuppel

De man naast me aan tafel zit ook in een rolstoel. We zijn naast elkaar gezet door de medische staf, die ons 'de brokkenpiloten' noemt. In moeizaam Engels nemen we als armzalig tafelgesprek vliegtuigtypen door. Ik noem een paar toestellen die ook in Nederland vliegen. De Lockheed Orion schiet me te binnen, waarschijnlijk door de recente smokkelafffaire.

I shot down one, zegt mijn tafelgenoot rustig, terwijl hij het leeggezogen velletje van een tuinboon zorgvuldig naast zijn bord spuwt. In Iran war. It went down in flames. No survivors.

Even later noem ik de Fokker 100. I shot down one, zegt mijn Iraakse disgenoot wederom rustig. I ask my leader first. He saw no civilian planes around. Later they found Iranian minister of energy is on board.

Dan haal ik de F-15 erbij, bepaald een lastige tegenstander. Maar weer: I shot down one. Saddam was in the region. In helicopter. They know. They send two planes to catch him. I shoot down one and chase the other. Saddam very pleased.

Hij geniet van de herinnering, terwijl hij met zijn halfverlamde handen een bakje vanillevla probeert leeg te lepelen. Me thousand missions, they never get me. But ejection seat finally catched me.

Een medepatiënt vertelt later dat de man bij het verlaten van zijn vliegtuig een dwarslaesie heeft opgelopen. Een verschrikkelijk lot. Al heeft hij zelf misschien wel een compleet revalidatiecentrum met onschuldigen gevuld. Precies zo'n centrum als waar we ons nu beiden bevinden.

Na het eten breng ik hem een vliegtuigblaadje. Een dag later zie ik hem een eind verderop in de gang. Van verre houdt hij het blad al in de hoogte, wijst op een foto van een straaljager. I shot down one! klinkt het vrolijk als hij zijn elektrische wagentje behendig langs twee bejaarde dames naar me toe manoeuvreert. Hij nadert snel, nog steeds handig met de stuurknuppel.