Hollands Dagboek: Robert ten Brink

Robert ten Brink (42) had verleden week zijn eerste aflevering van All you need is love bij SBS 6 - na zijn vertrek bij Veronica. Zevenduizend reacties kreeg hij op die uitzending, van mensen die in zijn show willen. Ten Brink woont in Amsterdam met zijn vrouw en dochters Nina (15), Emma (13), Charlotte (10), Isabel (7), en Suus (2).

Woensdag 16 september

Het is pas vier uur 's morgens als we opschrikken van een paar mannenstemmen in huis. Bij nader onderzoek blijkt het te gaan om Bert en Ernie, die een gedeelte van hun laatste cd ten gehore brengen.

Dochter Isabel (7) heeft besloten de gordijnen ook maar open te doen, zodat zij midden in de nacht gezellig te kijk staat. De wereld staat bij haar op z'n kop. 's Morgens als we wakker worden verschijnt ze in paardrijkostuum, compleet met handschoenen, klaar om naar school te gaan. Op haar schriftelijk verzoek aan de Amsterdamse deelraad een pony te mogen stallen in het Vondelpark, kwam het bericht dat de brief in behandeling is.

“'t Is net Pippi Langkous”, zegt Roos. “Het enige wat nog ontbreekt zijn een kist geld en wat domme vriendjes.”

In de auto naar Hilversum kletst dochter Suus (2) gezellig over de schaapjes die we in het voorbijrijden langs de weg zien staan. Het duurt niet lang of de evergreen 'Schaapje, schaapje heb je witte wol' is ingezet, en ja hoor, na een keer of veertig zijn we zomaar bij de crèche waar Suus vlakbij de studio een fantastische tijd heeft. Voor mij wordt het een dag kantoortje spelen op onze thuisbasis bij John de Mol Produkties.

Allereerst een interview met het Brabants Dagblad, het laatste van zo'n dertig gesprekken in verband met de promotie van de nieuwe serie uitzendingen van All you need is love. De interviewster blijkt mij voor de zoveelste keer te moeten behandelen, wat een ontspannen gesprek oplevert. Na de bijbehorende fotosessie is het tijd voor een vergadering. De eerste officiële met SBS 6 na de overstap van Veronica. De eerste uitzending scoorde fantastisch en dus is de stemming uitgelaten. In deze sfeer bespreken we vervolgens onder leiding van Patrick Scholze, directeur entertainment van John de Mol Produkties en al zeven jaar mijn steun en toeverlaat, vijf programma-ideeën waarvan er uiteindelijk één zal overblijven om verder te worden uitgewerkt.

Later op de redactie kan ik nog niet veel doen. De stroom brieven en telefoontjes is zo omvangrijk dat men nog dagen nodig zal hebben dit te zeven. Heerlijker kan het toch niet? Op de terugweg naar huis zingt Suus drie keer het leuke lied 'In de maneschijn' waarna ze in slaap valt. Als later alle zusjes van hockey zijn gehaald mag Nina (15) kiezen wat we eten, want ze is ziek thuis. Het wordt kip met pesto-roomsaus en na lekker veel rode wijn kost het me uren dit stukje te concipiëren. Ieder zijn vak.

Donderdag

Terwijl buiten op de steiger voor ons huis de gevel wordt bewerkt met drilboren komt het telefoontje. Een vriendin van ons meldt dat bij haar dochtertje leukemie is vastgesteld. Tegen zoveel geweld valt niet op te dagboeken. Het telefoontje dendert na door alle fotosessies die vandaag volgen. Het pannetje kippensoep dat oma Bep voor onze verkouden Nina komt brengen wordt onmiddellijk door haar leeggeslurpt. De mannen met de boren, boren door. Wat een kutdag.

Vrijdag

Vanmorgen de normale doordeweekse routine. Wekker om zeven uur, ontbijt klaarmaken voor onze vijf mopperende pensiongasten, plus overblijfpakketjes voor de kleinsten. Sinds de oudsten opgebiecht hebben weleens een bagel met zalm in de pauze te eten in de koffieshop vlak bij school, doe ik voor hen niet zo'n moeite meer. Daarna samen met Roos naar Hilversum voor de eerste onderwerpvergadering voor de nieuwe show. Met z'n zevenen bespreken we een aantal potentiële kandidaten. De spoeling is altijd dun, want van de zevenduizend reacties van de afgelopen vier dagen slaan de meeste op filmpjes uit de eerste show. Ineens blijken er honderden vrouwen te bestaan die hun vriend willen bedanken. Grappig dat dat blijkbaar zo werkt. De wonderlijkste aanmelding is van een vrouw die verliefd is op de begrafenisondernemer die ze bij het overlijden van haar man leerde kennen. Al tijdens de begrafenis maakte hij avances en nu is ze bereid zijn 'liefde' te beantwoorden door middel van ons programma. Hoeveel andere weduwen hij inmiddels berooid heeft achtergelaten, vermeldt de historie niet.

Over de mensen die er serieus uitspringen wordt langdurig gesproken, en proberen we met behulp van een screeningstest van de aanmelder en meestal foto's van de andere partij ons een compleet beeld te vormen. Hoe het komt dat we daar bijna nooit naast zitten is een raadsel. Uiteindelijk nemen we vast drie besluien voor de volgende week. Een onderwerp besluiten we te draaien in het buitenland met behulp van twee cameraploegen. Een enorme aanslag op het budget, maar zeker het proberen waard.

Daarna bij fotograaf Ronnie Hertz de tweehonderd fotonegatieven bekeken die gisteren genomen werden in zijn studio. Geroutineerd besluiten we zo'n honderd ervan af te keuren. Allemaal met mijn hoofd erop. Een hoofd dat dus in de helft van de gevallen er net niet uitziet. Als ik op weg naar huis in de auto per ongeluk in de spiegel kijk zie ik een heel ander iemand dan op de foto's. Een wat oudere man met een vermoeide blik in de ogen. Ronnie heeft zijn werk goed gedaan.

Zaterdag

De zaterdag is, zoals in de meeste gezinnen waar kinderen sporten, gereserveerd voor de sport. Hockey dus, want vier van de vijf dochters hockeyen fanatiek. Ik heb me al jaren geleden neergelegd bij het feit dat ik deze dag minimaal zes keer op en neer van Amsterdam naar Amstelveen zal moeten rijden. En dan ben ik vandaag nog niet eens ingedeeld om mee te gaan met een uitwedstrijd. De eerste rit is om kwart over acht. Charlotte (10) kan op het punt van vertrek haar spullen niet vinden. Door een lege stad race ik naar de club waar we gelijk met de anderen aankomen. Daarna Isabel (die van de pony, zeg maar) om half tien, enzovoort, enzovoort. Vroeger toen de oudste begon te hockeyen vroegen wij ons af waarom twee mensen die zo'n a-sportief leven leiden op zo'n gruwelijke wijze gestraft moesten worden met zulke sportieve kinderen. Nu, jaren later, ben ik murw en wacht gelaten op de bevelen die volgen. Tussen alle ritten door kan ik nog net een stukje van de wedstrijd van Isabel meemaken die zich als een beest in de strijd stort. Een buitenstaander zou zich bij de remake van 'Floris' wanen, want alle speelstertjes hakken er met hun stickjes lustig op los. Eindstand 6-1. De keepster van de tegenpartij drinkt huilend haar limonade op.

Terwijl ik u de andere eindstanden zal besparen kan ik verder nog melden deze dag een bezoek aan het café gebracht te hebben (gek, dat doe ik anders nooooit). Bij thuiskomst blijkt iedereen gevlogen en ben ik dus gedwongen te koken, wat neerkomt op het bereiden van drie verschillende menu's, een voor de allerkleinsten, een voor twee vegetarische kinderen en een voor onszelf. Vandaag geen bezoek, dus kunnen wij spreken van een rustige maaltijd met zeven personen. De avond wordt gebruikt om op elkaar te mopperen en na verschillende zusterruzies legt een ieder zich tevreden te slapen.

Zondag

Vanmorgen in de krant het internetadres gevonden van een webcam in een natuurreservaat in Zuid-Afrika. Dat betekent directe verbinding met dit wildpark. Onmiddellijk verschijnt een foto op het scherm van een aantal drinkende dieren, live, van de andere kant van de wereld. Om het global gevoel te versterken klik ik ook de webcam in New York aan die op een hoek van Fifth Avenue hangt. Het is er natuurlijk nog donker. Als dochter Emma (13) naar haar zondagse toneelles is vertrokken, maken wij ons op voor een dag van partijtjes (weer halen en brengen) en bezoekjes. Voor mensen met een godsgruwelijke hekel aan de zondag komen we de dag redelijk ongeschonden door.

Maandag

Vandaag begint de lange spurt naar de uitzending van 28 september. Omdat we een filmpje gaan maken spreken de locatieproducer, cameraploeg en ik in Hilversum af. Van daaruit carpoolen we gezellig door Nederland. Onderweg hoor ik dat cameraman Willem Beaujon een dochter heeft gekregen. Als ik hem mobiel feliciteer, blijkt hij net op het gemeentehuis te zitten. Willem is een van de mensen aan wie het succes van All You Need is Love te danken is. Door niet alleen te kijken, maar ook te luisteren en op het juiste moment beslissingen te nemen met de camera, waardoor alles er uiteindelijk zo uitziet dat het lijkt alsof er weken aan gewerkt is. Terwijl het geheim juist is dat alles gebeurt zoals het gebeurt, en een opname dus nooit kan worden overgedaan.

Eenmaal in Harderwijk wordt er hard gewerkt om het onderwerp voor morgen op poten te zetten. Een dagje Parijs met twee geliefden die elkaar daar uiteindelijk zullen ontmoeten. Het plan om dat op het dak van de Arc de Triomph te doen blijkt na veel heen en weer gebel niet door te kunnen gaan, want zoiets moet lang van te voren worden aangevraagd en nog belangrijker, de gezellige Franse autoriteiten vragen zo'n ƒ 15.000 voor de bewezen diensten. Terwijl in Hilversum de productie verder zoekt naar een geschikte locatie, filmen wij vrolijk verder en belanden uiteindelijk bij mijn favoriete Chinees te Tilburg. Na zevenhonderd kilometer is het tenslotte tegen half een bedtijd.

Dinsdag

Als ik om 7.00 uur stilletjes het huis verlaat om voor de verandering naar Hilversum te rijden, stijgt locatieregisseur Bob van der Put net op naar Parijs. In de tijd dat hij daar alles in orde maakt, kunnen wij op weg naar Groesbeek bij de Duitse grens, om de vrouw te overvallen waar het vandaag allemaal om draait.

Na een geslaagde actie zijn er tal van buurtbewoners die het leuk vinden mij gedag te komen zeggen. Onder hen ook iemand die mij huilend vertelt pas geleden een kleinkind te hebben verloren. Later op de dag, eenmaal in Parijs, kan ik de vrouw niet uit m'n gedachten krijgen en bedenk me wat een eer het toch is door de mensen zó serieus te worden genomen dat ze onmiddellijk hun diepste gevoelens blootgeven. Als we tegen vijven op het punt staan weer richting vliegveld te vertrekken heeft Bob aan de oever van de Seine een tafeltje geregeld met flessen koude rosé en heerlijke hapjes.

Op de terugweg in het vliegtuig prepareert hij broodjes met briefjes ertussen waaruit zou moeten blijken dat de stewardess mij zou willen ontmoeten. Proestend lachen we alle spanningen van de dag weg tot grote ergernis van de serieuze zakenpassagiers. Sorry heren, maar wij hebben lol in ons werk!

Woensdag

Het is weer woensdag. Dat betekent dat ik Suus vandaag weer naar haar Hilversumse crèche rijdt. Bij het wegrijden uit Amsterdam besluit ze de grote hit 'We zijn er bijna, maar nog niet helemaal' in te zetten. Eenmaal aangekomen verdwijnt ze zonder zwaaien tussen de andere kinderen, die buiten spelen. Ze heeft het hier duidelijk naar haar zin. Op kantoor wordt er bijgepraat, montages besproken en overlegd over wat we nog missen in de show die aanstaande zondag wordt opgenomen. We missen nog veel, maar dat moet ook, want de kracht is dat er op het laatste moment dingen in de studio zullen gebeuren die nu eenmaal niet lang van te voren kunnen worden voorgekookt.

Thuisgekomen liggen er in de keuken reuzencourgettes uit de schooltuin van dochter Charlotte. Maar tijd om te koken is er niet, want we zijn uitgenodigd voor de première van Anatevka in Carré. Veel collega's en mensen uit het wereldje. Als we vlakbij Lex Goudsmit blijken te zitten, krijgt de voorstelling een extra lading en als we zien wat Tevje moet doorstaan met z'n vijf dochters, krijgen we het te kwaad.

Wanneer we veel te laat in bed rollen weten we weer waar het werkelijk allemaal om draait. Natuurlijk moet er vergaderd worden en programma's bedacht. Maar alleen bij de gratie van die vijf dames die de belangrijksten zijn en boven alles gaan. Waarom? Vraag maar Tevje.