De held van de wraaktelevisie

'Als uit een zweterige pogo-kelder anno 1977 weggelopen', zo typeerde de Britse krant The Guardian de komiek 'Dennis Pennis' in 1995. Met zijn psychedelisch oranje geverfd haar, een luid rood, hopeloos zittend jasje, hinderlijke gedrag en Woody Allen-bril met jampotglazen.

Stomverbaasd reageerden de Britse kijkers op dit vreemde wezen toen zij hem voor het eerst bij de BBC ontwaarden. Maar hun verbazing werd mogelijk nog groter, toen zij erachter kwam waar de deftige publieke omroep hem voor betaalde: het dodelijk beledigen van Hollywoodsterren en andere beroemdheden. Hij blonk er in uit.

Zo sprak Pennis tot Cher: “Heeft iemand je ooit verteld dat je er nog steeds fantastisch uitziet... en dat nog meende ook?”

Hij liet de onthutste kijker bulderen van het lachen, zelfs de critici, beschaamd over zoveel onbeschoftheid, konden het niet nalaten te glimlachen. 'Sterrenslachter', werd hij al snel liefkozend gedoopt, en Pennis droeg zijn eretitel met verve. Hij groeide uit tot een moderne Robin Hood die namens het gewone volk niet zozeer de rijkdommen, als wel de waardigheid van de rich and famous roofde.

Dennis Pennis was de creatie van de Britse komiek Paul Kaye die zich voor de gelegenheid een akelig authentiek Amerikaans accent aanmat. Zijn jachtterrein bestond uit de 'press junkets' en premièreparties waar 's werelds beroemdheden zich aan het volk vertoonden. Dennis was er een verademing. Hij dissoneerde prettig met het legertje ja-knikkers en lakeien waarmee de sterren zich gewoonlijk omringen.

Aanvankelijk kwamen de beroemdheden als vliegen op de stroop op zijn exotische verschijning en BBC-microfoon af. Maar de lol ging er al snel af als zij een van Pennis' brutaliteiten naar het hoofd geslingerd kregen.

Tegen Michael Jackson: “Overweeg je om nog meer kinderen te nemen of ben je bang dat je dan gearresteerd zult worden?” Tegen Mel Gibson: “Braveheart was een opkikker voor mijn sexleven. Tijdens de voorstelling heb ik met het hele publiek geslapen.”

Verbluft waren de groten der aarde, om zoveel gebrek aan eerbied, sprakeloos, om zoveel onhebbelijkheid. Maar vooral woedend. Dat waren eigenlijk de meesten. Dat het juist deze debiele nerd moest zijn die hun publieke executie voltrok.

Kevin Costner moest door zijn eigen bodyguards in bedwang worden gehouden na een ontmoeting met Pennis, maar ook Hugh Grant, Madonna en zelfs Prinses Anne wist hij tot grote woede te brengen. “Het is nooit mijn bedoeling geweest mensen te beledigen”, verdedigde hij zich in een interview. En ook die opmerking was natuurlijk weer heel erg grappig.

'Revenge television' oordeelde de Britse pers over zijn optreden. Paul Kaye weersprak dat niet. Hij gaf grif toe het af en toe heerlijk te vinden de sterren een lesje te leren. “Hoezo zijn deze mensen zo bijzonder?”, zei hij ooit in een interview. “De meeste van hen hebben nog nooit in een klassieke film geacteerd. Het sterrendom was nimmer zo eenvoudig te bereiken als in deze tijd. Dat deprimeert mij. Ik hoop dat ze betere mensen worden nadat ze een beetje vernederd zijn.”

Paul Kaye was zó goed in zijn werk, dat hij er na een jaar mee op kon houden. Al snel begonnen woedende 'collega'-journalisten fooien te verstrekken aan portiers die Dennis buiten de deur wisten te houden. Ook de sterren leerden al snel hem gracieus te ontwijken. “Ik mis de dagen waarin niemand wist wie ik was”, sprak hij spijtig in die tijd. Hij trok zijn conclusies en hing zijn pak aan de wilgen.

Als eerbetoon aan een bijzonder fenomeen herhaalt BNN nu Kayes capriolen. “We konden ons geluk niet op, toen we erachter kwamen dat geen enkele Nederlandse omroep hem nog had aangekocht”, vertelde hoofdredacteur televisie Laurens Drillich vorige maand tijdens de perspresentatie van BNN.

Niet bekend