MARILYN MANSON

Brian Warner is Amerika's 'public enemy nr. 1'. Voor zijn alter-ego Marilyn Manson combineerde Warner een aantal stereotype perverse voorkeuren - SM, necrofilie, androgynie - waardoor hij in Amerika inmiddels is uitgegroeid tot een freak over wie de bizarste geruchten de ronde doen. Zwarte netkousen, zwartgeverfd haar, rode contactlenzen, strakke bodysuits; Manson lijkt afwisselend op een reïncarnatie van Bowie, de jaren tachtig flop Sigue Sigue Sputnik en Peter Murphy (de zanger van Bauhaus).

Mansons voorkomen schept bepaalde verwachtingen voor de muziek van zijn gelijknamige groep. Naar Europees voorbeeld zou die gekleurd moeten worden door gezwollen 'gothische' klanken, zoals bekend van The Sisters Of Mercy, Bauhaus of The Cult. De nummers op de vierde cd Mechanical Animals hebben inderdaad die grimmigheid. Maar er is meer. Allereerst is er de afwisseling van sfeer. Marilyn Manson zingt niet uitsluitend met onaardse grafstem, maar heeft soms ook de blikkerigheid van een contact zoekende alien; hij kan smekend pleiten of stoer sneren.

De grootste kracht van Mechanical Animals is het pakkende karakter van de songs. Zonder zich uitsluitend te verlaten op de 'sound' van mechanische drums en gierende gitaren, maakt Marilyn Manson ook daadwerkelijk liedjes. Meeslepend, soms karikaturaal, maar steeds overweldigend. Daarmee is hem het smakeloze ontwerp van het cd-hoesje (Manson als etalagepop met borsten) vergeven.