Teddybeer (1)

Stella Braam etaleert hatelijkheden (over een teddybeer, een konijn, de LOM-school, de hostie), maar geeft geen argumenten (NRC Handelsblad, 17 september).

Verder maakt ze niet duidelijk wat ze wil: afgeven op godsdienstigheid of het wetenschapsbeleid? Ze haalt zodoende nog niet het niveau van een schoolkrant. Zij stelt de wereldgodsdiensten op één lijn met Jomanda. Braam mist blijkbaar gevoel voor verhoudingen, historisch en cultureel besef. Wel praat ze over godsdienst in termen van ziekte, een virus, een symptoom en een 'syndroom van de middeleeuwer'.

Zij wil één levensbeschouwing opleggen, ontleend aan de wetenschap. Daarbij kan de wetenschap niet aangeven wat we moeten willen (denk aan de economen die evenveel verschillende adviezen hebben als idealen over de volkshuishouding). De rede is maar een stuk gereedschap en Braam zoekt naar zekerheid in de verkeerde hoek.

Is kritiek op religie een taboe? Er is geen taboe. Speciaal op het katholicisme is het prijsschieten. Daarbij wordt vergeten dat het niet-geloven in de Openbaring ook een geloof is. Verder zijn alle godsdienstoefeningen openbaar; sommige worden op televisie en radio uitgezonden en iedereen kan daar zijn eigen oordeel over vormen. Niemand heeft daardoor behoefte aan de ironische reportages waar Braam zo naar verlangt.

Braam stelt rede en geloof tegenover elkaar. Die tegenstelling is nonsens, maar zij hangt de eredienst van de rede aan. Alle redelijkheid belet haar niet de godsdienstvrijheid op te willen heffen.

Ook dat hebben we eerder gezien, bijvoorbeeld in de voormalige Sovjet-Unie en de Volksrepubliek China, in beide gevallen met rampzalige gevolgen.