Skaters aan de afwas

Bij de meeste clips gaat het in eerste plaats om de muziek: ze tonen meestal de artiesten die het liedje zingen. Uitzonderingen zijn clips waarvan de beelden op zichzelf staan. De nieuwe van het Franse duo Air, All I Need, gaat nog een stapje verder: hierin ligt de aandacht zozeer op het filmpje dat de muziek de soundtrack ervan is. En wat het extra bijzonder maakt is dat het geen mini-speelfilmpje is, zoals recente clips van Puff Daddy, maar een korte documentaire.

Het begint met een meisje dat, ontspannen op bed liggend, tegen iemand achter de camera praat. “Loving someone is just: boom, you totally want to be with that person all the time”, zegt ze. “You just love them to death, you know what I mean? It's kind of hard for me to explain true love.” De muziek begint, zacht, langzaam, met vlot gemonteerde beelden, onder meer van een surfer in zee en knalgroene bomen - we zijn in een kuststadje in Californië. De camera glijdt langs de huizen in een rustige brede straat, dan zien we het meisje in een auto zitten met haar vriendje, waar ze mee praat. En een kort beeld van haar, ernstig poserend voor de camera.

In het huis zien we muren met posters van punkgroepen en films, en een skater. Het meisje vertelt over haar vriendje: “Mark is... totally great, you know what I mean?” Hij staat altijd voor haar klaar, iets dat ze niet eerder heeft meegemaakt. We zien hem pratend in de keuken met haar, op zijn zwarte t-shirt witte letters: SKATEBOARDING IS NOT A CRIME.

De rest van het filmpje geeft een korte indruk van het leven van de twee: afwas in de keuken, skaten op de skatebaan, op de rotsen naar de zee kijken, slapen in de auto, kussen, samen naar de ondergaande zon kijken, eten in een diner, op een bescheiden feestje met vrienden. Intussen vertellen ze over hun relatie, wat er zo tof aan is om bij elkaar te zijn, over ruzies die eindigen met: “Hey, where do you wanna go eat?”

De clip gaat over twee skaters, maar gaat niet over hoe cool skaters zijn: het is een kort portret van twee sympathieke mensen, die veel van elkaar houden. Het doet een beetje denken aan het MTV-programma The Real World, waarin jongeren werden gevolgd. Maar de stijl is ingetogener, minder op sensatie belust, mooier gefimd, fraaier uitgelicht.

Het rare is dat je de muziek het grootste deel van de tijd vergeet, omdat die zo onnadrukkelijk is, op de achtergrond, en perfect bij de beelden past. Pas bij de afkondiging - bandnaam en titel - besef je weer dat de beelden bij het liedje gemaakt zijn, niet andersom.