Archiefdepots

In haar bijdrage 'Laat zien die geschiedenis', doet Reinaldis van Ditshuyzen een ietwat pathetisch aandoende oproep om onze nationale documenten niet te begraven in archiefdepots, maar ze permanent te exposeren. We moeten ons zelfs naar het Mauritshuis haasten om nog snel een glimp van het traktaat van de Vrede van Munster op te kunnen vangen (NRC Handelsblad, 9 september).

Dat vraagt om enige kanttekeningen. In de eerste plaats worden documenten niet in archiefdepots begraven maar zorgvuldig onder optimale condities bewaard opdat generaties na ons er nog iets aan hebben. Ze zijn tijdens kantooruren voor alle burgers toegankelijk. Hoe mooi het ook zou zijn om dergelijke belangrijke documenten continu te etaleren, permanente blootstelling van papier aan licht is helaas vragen om moeilijkheden. Om dezelfde reden worden ook de etsen van Rembrandt of beroemde handschriften en boeken niet permanent getoond. Dat het permanent uitstallen van dergelijke documenten substantieel zou bijdragen aan de verbetering van het historisch bewustzijn van ons allen, zoals zij meent, waag ik te betwijfelen.

In de tweede plaats is het Van Ditshuyzen kennelijk ontgaan dat het Vredestraktaat van Munster inclusief kistje en de laat 19e-eeuwse brandkast waarin het stuk in het Algemeen Rijksarchief bewaard wordt, dit voorjaar al op meerdere plaatsen te zien is geweest, ondermeer gedurende enige maanden in de Eregalerij van het Rijksmuseum.