The Innocent

The Innocent (John Schlesinger, 1992, Engeland/Duitsland), Belg.2, 20.30-22.30u.

Sinds mensenheugenis staat de van geboorte Britse, maar voornamelijk in Amerika werkzame regisseur John Schlesinger (Londen, 1926) bekend als een wisselvallige veteraan. Wat je wisselvallig noemt. In een grijs verleden werd de 'subtiele spelregisseur' beroemd dankzij Midnight Cowboy (1969), Sunday, Bloody Sunday (1971) en Marathon Man (1976). Maar daarna volgde een stroom van films die altijd een zeker vakmanschap vertoonden, consequent ook in de Nederlandse bioscopen belandden maar die nooit de reputatie van weleer hoog wisten te houden.

Neem Madame Sousatzka (1988) of Pacific Heights (1990). Of neem The Innocent, die vanavond zijn tv-première beleeft. Op z'n vriendelijkst gezegd is het een adequaat maar vrijwel spanningsloos mengsel van spionagethriller en liefdestragedie, gesitueerd in het Koude-Oorlog-Berlijn van de vroege jaren vijftig.

De 'onschuldige' titelheld is een onnozele Britse elektrotechnicus (gespeeld door de Amerikaan Campbell Scott) die er in opdracht van een Amerikaans bevelhebber (de Brit Anthony Hopkins) het Russische telefoonverkeer aftapt, het dwingende verzoek van de Britten krijgt om de Amerikanen in de gaten te houden en onderwijl ook nog eens in de greep komt van zijn liefde voor een mysterieuze Duitse jongedame (de Italiaanse Isabella Rossellini).

De multinationale smeltkroes van Berlijn biedt volop gelegenheid voor confrontaties tussen met name Amerikanen en Britten die elkaar, zoals bekend, beschouwen als uitheemse diersoorten. De leukste opmerking in dit kader komt van Hopkins: “You British are so busy being gentlemen, you don't do your jobs.”

Maar opmerkelijker aan The Innocent is het feit dat het scenario werd geschreven door de Engelsman Ian McEwan, op basis van diens eigen bestseller. Helaas is de signatuur van de auteur van films als Cement Garden en The Good Son alleen in het laatste half uur enigszins te herkennen.

We zien een staaltje onbehouwen seks, met uitzicht op een zojuist vermoorde man. Er wordt onhandig met een lijk gezeuld. En de hoofdpersoon is, mede onder invloed van de alcohol, al lang niet meer zo onschuldig. In die laatste minuten dringt het macabere idioom van McEwan zich op, maar Schlesinger heeft er dan al een onbedoeld lachwekkende en hinderlijk onaannemelijke vertoning van gemaakt.