Overspel bekennen voor de tv-camera

Hope Floats. Regie: Forest Whitaker. Met: Sandra Bullock, Gena Rowlands, Harry Connick Jr., Mae Whitman, Michael Paré, Cameron Finley. In: 15 theaters.

De synopsis van Hope Floats doet suikerzoete sentimentaliteit en clichés vermoeden: bedrogen echtgenote begint nieuw leven door met dochtertje terug te keren naar geboortestadje in Texas en aldaar haar eigen tirannieke moeder te trotseren. Dat moet welhaast een vehikel zijn voor ster en coproducente Sandra Bullock om te bewijzen dat ze niet alleen rampenfilms als Speed aan kan, maar ook een warm menselijk drama à la Terms of Endearment.

Voor een deel lost Hope Floats, de tweede speelfilm die acteur Forest Whitaker regisseerde, de verwachting in. Veel hebben we al vaak eerder en beter gezien: de angstige voorzichtigheid bij het aangaan van een nieuwe relatie met een altijd versmade jeugdvriend (zanger Harry Connick Jr.), de ontdekking van een voormalige cheerleader en schoonheidskoningin dat ze over een eigen persoonlijkheid beschikt, de valsheid van het sociale leven in een stad die Smithville heet, de emotionele confrontaties met een bemoeizieke moeder (Gena Rowlands in de rol van Shirley MacLaine).

Maar er zitten een aantal scènes in Whitakers film die een voor dit genre ongebruikelijke felheid en directheid verraden. Meteen al in de opening gooit Whitaker alle remmen los: een tv-talkshow blijkt de plek waar Bullocks beste vriendin besloten heeft voor de camera het overspel met haar echtgenoot te bekennen. De presentatrice gooit er nog een schepje bovenop en laat Bullock ontredderd in close-up achter. Meesterlijk is vervolgens de camerabeweging naar een klein meisje met brilletje in het publiek, dat zo hartverscheurend huilt dat je op dat moment weet dat Bullock een dochter heeft.

Het kind wordt gespeeld door de negenjarige Mae Whitman, eerder de dochter van president Bill Pullman in Independence Day en van George Clooney in One Fine Day. Zij is de echte ster van Hope Floats, althans degene die er met de beste momenten vandoor gaat. Ook de vastberadenheid en wanhoop waarmee ze zich aan haar vader vastklampt, wanneer deze op bezoek komt om de scheiding te regelen, zijn van een voor Hollywoodbegrippen onverwachte, intense authenticiteit.