KORN

Korn. Follow The Leader (Epic 491221)

De Amerikaanse groep Korn voorziet blijkbaar in een dringende behoefte. Er is een groot publiek voor de heftige, naargeestige klanken van hun overstuurde drummer, grommende gitaren en knarsende effecten, waar zanger Jonathan Davis met een deathgrunt (een 'zombieschreeuw') ook op de tweede cd, Follow The Leader, weer agressieve teksten overheen buldert.

Het merkwaardige van een groep als Korn is dat de muziek eigenlijk sleept; er wordt langzaam en uitgesponnen gemusiceerd. En toch hebben de nummers een 'snel' effect, dat van boze opgefoktheid. Deze 'trompe-l'oeil'-stijl leidt bij concerten tot wild gepogo en stagediven en in de huiskamer ongetwijfeld tot gedreven hoofdschudden.

Maar al bespeelt Korn moeiteloos de meest basale instincten, bij nadere beluistering blijkt de muziek monotoon in elkaar te zitten. Er is nauwelijks sprake van melodie, de composities moeten het hebben van de gespierde wendingen van de ritmesectie, en de als paarden steigerende gitaren die horten en stoten. Davis probeert dan niet eens meer expressie in zijn stem te leggen: een schor geschreeuwd 'fuck' moet voldoen. In de successie van vergelijkbare bands als Rage Against The Machine en Biohazard, moet er ook een Korn zijn, al is het maar om de stagedivers tevreden te houden. Maar muzikaal gebeurt er weing opwindends.