Prinses Maurilène

Maurits keek uit over Mauritius: 'zijn land'. Op het dek van Neerlands trots, het fregat Philips van Almonde, mompelde de prins, in afwachting van de saluutschoten in de haven van de hoofdstad Port Louis: “Oh, nu moet ik nog ernstig kijken ook.' Dat ging hem en prinses 'Maurilène', zoals men haar abusievelijk aansprak, zwaar af aan het bezoek aan het eiland, dat precies 400 jaar geleden door Van Heemskerk werd vernoemd naar prins Maurits van Oranje-Nassau, de zoon van Willem de Zwijger.

Maurits en Marilène moesten een overladen programma afleggen in een staatje kleiner dan de provincie Limburg. Van onthullingen van plaquettes tot cocktailparty's, in een strak opgezet tijdsschema. “Ze houden zich niet aan het programma”, gilde de hypernerveuze vertegenwoordigster van de RVD al op de eerste dag. De Mauritsianen hadden tijdens het welkom het bestaan hun eigen volkslied èn een rede van de prins over te slaan.

Voor de kleine twintig zielen tellende Nederlandse gemeenschap van Mauritius was de komst van de Oranjes een regelrechte tractatie. “Eindelijk iets te beleven op dit oersaaie eiland”, bekende Dineke van Mulligen, een dame van middelbare leeftijd, strooien hoedje met oranje lintje. “Dit is weer eens iets anders dan bridgen en golfen”.

'Prinses Maurilène' lachte en straalde aan één stuk door zonder een moment de indruk te wekken zichzelf te forceren. De prins op zijn beurt was een galante ridder, die zijn vrouw hielp bij afstapjes en haar zo nu en dan liefkozend aaide. Mauritsianen, onbekend met de file in de Nederlandse troonopvolging, meenden een toekomstige sprookjeskoningin te zien lopen. Bij het historisch museum van het stadje Mahébourg mocht Nussrat van zeven jaar een ruiker aanbieden aan la princesse neérlandaise. “Ze is mooier dan Diana, lispelde het meisje', “en die is dood.'