Pinochet

In zijn beschouwing over 'Rusland Stunde Null' van 8 september 1998, meent de heer Heldring “dat Pinochet... de grondslag heeft gelegd voor economisch herstel, zodat Chili, inmiddels teruggekeerd tot de democratie, een van de stabielste en welvarendste landen van Latijns-Amerika is”. Als insider weet ik dat dit land noch tot de democratie teruggekeerd, noch stabiel, noch welvarend is. Onder de grote belemmeringen voor een terugkeer tot de democratie noem ik ten eerste de allesbeheersende positie van het door een ondemocratische geest vergiftigde leger, dat voortdurend op het punt staat in te grijpen op momenten dat de volksvertegenwoordiging een onwelgevallig wetsontwerp dreigt aan te nemen; voorts de zetels van Pinochet en de Pinochettisten in de Senaat, die in feite het vetorecht heeft; en niet te vergeten de onmogelijkheid van de massa om in feite deel te nemen aan het landsbestuur.

De beide eerstgenoemde factoren verbieden Chili een stabiel land te noemen: politiek gezien leeft het land vanwege het ongestraft laten van zeventien jaren wrede dictatuur op een vulkaan en de huidige situatie kan van de ene op de andere dag omslaan. Wat de derde factor betreft, de toestand van de massa is te vergelijken met die van de landbouw- en industrieproletariaten in het Europa in de tijd van Marx. Tenslotte de bewering dat Chili 'een van de welvarendste landen van Latijns-Amerika' zou zijn. Gezien de onbeschrijfelijke armoede in Zuid-Amerika zegt een dergelijk superlatief helemaal niets. Chili is een agrarisch land, dat het moet hebben van de inkomsten van koper, vis, fruit en hout. Welnu, koperwinning, visvangst, fruitteelt en bosbouw zijn in handen van buitenlands kapitaal en van de weinige Chileense kapitalisten, onder wie de familie van de gewezen dictator.

Chili een democratie? Zonder een zekere mate van welvaart is democratie onbestaanbaar. Chili een welvarend land? Wie één dag door de straten van zijn hoofdstad loopt, weet wel beter.