Pop-idioom zet de toon in theatershow van Bloemen

Voorstelling: Kameleon, door Karin Bloemen. Muzikale leiding: Marnix Busstra. Staging: Stanley Burleson. Gezien: 17/9 in De Meerse, Hoofddorp. Tournee t/m 17/12. Inl. (035) 533 46 46.

Na haar laatste theatershow La on tour, die tevens de grootst gemonteerde van allemaal was, is Karin Bloemen ruim twee jaar lang niet meer op tournee geweest. In plaats daarvan maakte ze tv-shows en trof intussen voorbereidingen voor haar eerste studio-cd, Kameleon, die deze maand uitkwam. Onder dezelfde titel speelt ze de komende drie maanden een theaterprogramma dat ze zelf als 'cd-concert' aanduidt, met een zeskoppige begeleidingsgroep en drie achtergrondzangeressen.

En onmiskenbaar wordt daarmee een nieuwe koers ingezet. In haar theaternummers koos Karin Bloemen tot dusver voor cabareteske en poëtische teksten, die op dienende muziek was gezet - af en toe feestelijk swingend, maar nooit boven de woorden uit. Nu wordt de toon gezet door het pop-idioom, en is het voor veel nummers al genoeg als er enkele herkenbare trefwoorden in te horen zijn.

Veelbetekend is dan ook dat ze voor het eerst nummers zingt van Han Kooreneef, de auteur van Marco Borsato's edelkitsch. En naar diens voorbeeld schreef ze ook zelf een paar liedteksten, waarvan Vliegen naar de hitstatus reikt met wezenloze zinnetjes als: “In mijn gedachten / vlieg ik als ooit in mijn droom / vrij als een vogel zo vederlicht / ik voel geen enkele schroom”.

Het is, zacht gezegd, even wennen om Karin Bloemen zulke clichés en lelijke rijmen te horen zingen. Mij is bijvoorbeeld zo'n dartel geformuleerd liedje als Nooit meer jong van Jan Boerstoel heel wat liever, al mept de drummer ook daarin een ritme dat in haar vorige shows heel wat subtieler was geweest.

In een uitgekiende belichting, met effectieve achtergrondprojecties, beweegt Bloemen zich als een vis in het water, terwijl haar orkest een hechte basis legt en de drie zangeressen er een donzig bedje van harmonieën bij leveren. Het ene lied volgt plompverloren op het andere, want de context van een show als haar vorige ontbreekt ditmaal.

Maar gelukkig laat ze ook nog wat van haar komische talent zien, in een paar losse nummers tussen de liedjes door: als Jordanese buurvrouw, als een verloederd artieste-op-leeftijd en als een deerlijk aan slijtage onderhevige jazz-zangeres die zich verliest in loze trillertjes.

Vooral in die laatste rol - wreed en hilarisch tegelijk - is Karin Bloemen weer even de comédienne die heel wat meer te bieden heeft dan muzikale middelmaat voor de platenhandel.