ADÈLE BLOEMENDAAL

Adèle Bloemendaal: Portret. Brigadoon Vocal BIS 026.

Adèle Bloemendaal kan staalhard zingen, maar ook intens gevoelig. Ze kan een pedant heerschap ten gehore brengen dat zich verlekkert aan de meisjes van de suikerwerkfabriek, maar heeft ook een toffe Jordanese met nasale uithalen op haar repertoire. En een geëxalteerde diva gaat haar zo te horen even makkelijk af als een krols katje of een liederlijke del.

Al die verschillende stemmen komen voorbij op de dubbele verzamel-cd Portret, deel twee van een serie die een monumentje voor het betere Nederlandse lied lijkt te worden. Eerder verscheen al een gelijknamige dubbel-cd met een keus uit het beste van Jasperina de Jong, en voor de komende maanden staan onder dezelfde titel cd-compilaties op het programma van Willem Nijholt, Jenny Arean en Conny Stuart.

Net als bij het eerste Portret heeft samensteller Hubert Poell ook bij Adèle Bloemendaal niet voor de gemakzuchtigste weg gekozen. Zo vond hij verrassende liedjes op lang vergeten langspeelplaten en dook zelfs opnamen uit radio- en tv-programma's op die nooit eerder op de plaat zijn verschenen. Het verzorgde boekje vermeldt alle bronnen en bevat ook alle teksten.

Hoewel het bij zo'n tot dankbaarheid stemmend project altijd een beetje flauw is af te dingen op de selectie, moet me wel van het hart dat die enigszins overhelt naar haar verbluffend veelzijdige gekkigheid. De melancholieke poëzie van lijfauteurs als Willem Wilmink, Jan Boerstoel en Hans Dorrestijn, die ze zo indrukwekkend heeft vertolkt, komt net iets minder aan bod dan ik zou hebben gewild.

Maar ook van deze 40 nummers had ik er bijna niet één willen missen.