Veel te wilde salade

Eetcafé Fanfare, Binnenpad 68, Giethoorn, 0521-361600

De inlichtingen-telefoniste begon - geen ongunstig voorteken - onmiddellijk hard te lachen toen haar om het nummer van eetcafé Fanfare in Giethoorn werd gevraagd. “Kent U die film?” vroeg ze. Ze doelde op die Bert Haanstra-film waarin de twee helften van een fanfare-korps het met elkaar aan de stok krijgen.

Het café en Giethoorn spelen een belangrijke rol als achtergronddecor in de film. Jawel, we kenden de film, met Albert Mol, Andrea Domburg en Bernard Droog. Een beetje een Jacques Tati-kloon, maar wel authentiek geestig. Het eetcafé is er naar vernoemd. Vanzelfsprekend: zo'n aanleiding om bekend te worden laat men om commerciële redenen niet zomaar lopen. Aangezien het binnenkort 40 jaar geleden is dat de rolprent in première ging en het café dat gaat vieren, leek een bezoek op zijn plaats.

Giethoorn: de vermaardheid van het stadje beperkt zich niet tot binnenlandse filmliefhebbers. Venetië bijvoorbeeld, staat elders in de wereld niet voor niets bekend als 'Het Giethoorn van het Zuiden'. Wie het beroemde plaatsje wil bekijken kan de zomer waarschijnlijk beter mijden. Op deze herfstige septemberavond getuigen een reeks lege rondvaartboten en hele vloten, evenals verlaten punters in de grachtjes van een overuitbundig hoogseizoen.

Het eetcafé zelf ziet er aan de buitenkant met roodwitte luikjes en een rieten dak, uit als een ouderwets pannenkoekenhuis. Zoals de menukaart zegt: “Ons eetcafé Fanfare bestaat al ruim 150 jaar en is ook als zodanig gebouwd.” Het steekt daarmee niet af bij de rest van de Giethoornse bebouwde kom. Dat Fanfare zich in dit donkerbruine en koperrode interieur heeft afgespeeld, valt moeilijk te ontlopen. Aan de wand hangen muziekinstrumenten, waaronder een bombardon, hele reeksen foto's van 'the making of....' en de 'Fanfarekrant' slingert op de tafels. Het personeel loopt met een blaasinstrumenten-T-shirt en zelfs de tafelkleedjes hebben van die geperforeerde randjes waarmee het celluloid over de filmrol loopt.

Blijkens een oorkonde aan de muur is Fanfare in 1995 door uitgever van Horeca-bladen 'Misset' genomineerd voor de titel 'café van het jaar'. We constateren met verbazing dat kroegkenner en Giethoorns ingezetene Rijk de Gooijer niet in de jury heeft gezeten. Klandizie is hedenavond dun gezaaid. Er zit een verwaaid Frans toeristengezin, een half dozijn geestelijk gehandicapte rolstoelers zit met de begeleiding aan een bord friet met mayonaise, en er is een rokerige familiereunie die zich vanwege André Hazes, de Andrew Sisters en Abba niet goed verstaanbaar kan maken.

Wat te eten? We kunnen kiezen uit het standaard-assortiment uitsmijters, snacks en broodjes. Maar het liefst hebben we vissen, en wel zoetwatervissen, want die zijn bij wijze van spreken vanaf het terras uit het grachtje te hengelen. De kaart biedt daartoe ampel gelegenheid. We nemen vooraf gerookte forel op toast (ƒ 14,75) en een garnalencocktail - kijk aan: met échte Hollandse garnalen - voor hetzelfde bedrag. Daarop volgen voor rond de dertig gulden een 'Flagellant', een verrassend lekkere schotel met snoekbaars, garnalen, champignons, en een tweede couvert met gebakken paling. De moten paling zijn polsdik en het dier moet dus ongeveer uit de tijd zijn geweest dat er in de belendende Noord-Oost-polder nog water stond. Oude paling is notoir moddervet en deze is geen uitzondering. Suggestie voor de kok: doe dikke paling 'in het groen'. Deze gerechten gaan vergezeld van een wel heel wild samengestelde salade. Naast ijsbergsla treffen we onder andere rode bessen, meloen, alfalfa, druiven, en aardbeien. Nu zijn we niet tegen het etaleren van gezonde variatie, maar dit is pure window-dressing.

Op 23 oktober is er het grote 40-jarig filmjubileumfeest met veel muziek en een trits tappunten in heel het dorp. Ook wordt dan een standbeeld van Bert Haanstra onthuld - met veel fanfare.