Motorveiling Rotterdam; Levenslange liefde

In Ahoy in Rotterdam wordt op zo 20 sept 'de grootste motorveiling van Europa' gehouden. Het aanbod bestaat uit 600 motoren. Aanvang 12u. Kijkdagen za 19 sept 9-18u en zo 9-12u. Inl 030-6779898.

In de zomervakantie van 1977 werd ik verliefd op een Kawasaki 125 cc die in Driebergen in een etalage stond. Prijs: 2.849 gulden. Een off-the-road, een motortype dat begin jaren zeventig werd geïntroduceerd als een kruising van een crossmotor en een motorfiets voor op de weg. Ergens moet ik de folder nog hebben. Want wat kon ik als 17-jarige behalve sparen voor een droom meer doen dan bij de importeur van het Japanse motormerk folders van alle modellen bestellen?

De mooiste Kawasaki tussen het stapeltje brochures was de 900 super 4 Z1, de zwaarste in het assortiment, een elegant beest. Een dorpsgenoot had zo'n juweel aangeschaft. Kwijlend zag ik de viercylinder op twee wielen komen en gaan als 'ie door de straat scheurde. Het was een van de eerste moderne, een tikkeltje futuristisch ogende motoren, in een tijd dat er bij ons ook nog een Triumph Bonneville en een Norton Commando rondreden.

Mijn eerste motor werd uiteindelijk een Yamaha DT175, ook een off-the-road, een tweetakt met monovering. Dat rijbewijs kon nog wel even wachten. Het was in de tijd dat je op het stadhuis nog een oefenvergunning kon halen, voor weinig geld. En met dat papiertje op zak kon ik op dat ééncylindertje het hele eiland over waar ik destijds woonde. De eerste dag op die motor - die niet veel robuuster maar wel een stuk pittiger was dan een opgevoerde bromfiets - besloot ik hem aan de zeedijk uit te proberen. Een mooie voorjaarsavond in 1979, de zon was net in de Oosterschelde gezakt. Lekker hard de dijk op, schuin omhoog naar het talud. Zodra de banden het gras raakten, ging ik onderuit. Schrik was de enige schade. 's Avonds wordt het gras nat, zoveel had ik er wel van geleerd. Ik zou nooit meer vallen.

Na nog geen jaar werd het tijd voor een zwaardere motorfiets. Op de lange ritten van Zeeland naar mijn vriendin in Tilburg zat er te weinig vaart in de Yamaha. De topsnelheid van 110 per uur lag net te laag om lekker mee te kunnen op de snelweg en een beetje meer gewicht onder m'n kont kon ook geen kwaad, vooral bij het inhalen en ingehaald worden.

Ik had intussen m'n motorrijbewijs. Een koopje. Eén enkele les, met de rij-instructeur in de auto achter me, en het aanvragen van het rij-examen kostte in totaal 110 gulden. Een vriend investeerde een tijd geleden een paar duizend gulden in motorrijlessen. Zijn toenmalige vriendin had al een rijbewijs en het leek hem aardig er af en toe met haar op uit te trekken. Inmiddels heeft hij zijn rijbewijs, maar ook een andere vriendin, die niks van motorrijden moet hebben. De lust om een motor te kopen was hem eveneens vergaan.

Ik deed m'n 175cc - gekocht voor 2.250 gulden - van de hand voor 1.500 gulden. Ik had mijn oog laten vallen op een tweedehands, eveneens een Yamaha en opnieuw een off-the-road, een XT500 van 4.400 gulden. 499cc om precies te zijn, weer een eencylinder, een viertakt met een topsnelheid van 140 per uur en uitgerust met een kickstarter. Zo'n motor hóór je namelijk niet te starten door een druk op de knop. Pas na een paar ferme trappen met de rechtervoet komt de eencylinder tot leven.

Nu staat de XT500 al weer een paar jaar achter in de tuin, onder een zeil. Te ver van de zeedijken van weleer vandaan. Zijn ware aard mag hij een enkele keer tonen op een zanderig bouwterrein of de onverharde weg naast de snelweg. Een paar maanden geleden ging het zeil er voor het eerst dit jaar af. Om te ontdekken dat er nog steeds een spinnenweb achter het glas van de kilometerteller zit en dat oude liefde wel degelijk roest, al waren de roestplekken beperkt gebleven tot de uitlaat. De rest van de motor, met uitzondering van motorblok, tank en zadel, had ik voor de winter van een laagje vaseline voorzien. Met een inbussleutel demonteerde ik de uitlaat, waarna schuurpapier en een spuitbus mat zwarte lak wonderen deden. Vorig jaar tikte ik een originele kleurenbrochure van de Yamaha op de kop; The ultimate machine for a rider who wants the best of both worlds, on and off the road.

Potentiële kopers waren er door de jaren heen genoeg voor mijn XT500. Maar ook al stuur ik 'm maar een paar keer per jaar de straat op, een beetje poetsen en sleutelen geeft net zoveel plezier. Geld kost het nauwelijks; 70 gulden wegenbelasting per jaar en nog geen 90 gulden voor de verzekering. En er zijn maar weinig benzinetanks die je zo goedkoop kunt volgooien. Er gaat nog geen negen liter in, meestal genoeg voor een zomer lang motorplezier.