Mini-Europe in Brussel; De Finse schone weigert

Mini-Europe in Bruparck, Brussel. Grote Ring West, afslag 8 (Heizel). T/m 3 jan 1999. Dagelijks geopend van 10-18u. Entree volw BEF 395 (circa ƒ 17,50), kind BEF 295 Tel 00-3224780550

De Finse dame heeft er vandaag geen zin in. De deurtjes van de sauna blijven gesloten. Het regent vreselijk. De blonde schone in de sauna, die een duik in de slotgracht van kasteel Savonlinna hoort te nemen, is kapot. Ze is een van de leukste speeltjes uit Mini-Europe, het Europese Madurodam. In dit park, aan de voet van het Atomium in Brussel, staan 350 maquettes van gebouwen uit de 15 landen van de Europese Unie. De monumentjes zijn per land gerangschikt. Finland, Zweden en Oostenrijk, die in 1995 tot de Europese Unie toetraden hebben pech dat het terrein is volgebouwd en konden slechts één monument plaatsen.

Mini-Europe wil de Europese eenwording verbeelden. Westminster Palace staat op een boogscheut van de Eiffeltoren en de Berlijnse Brandenburger Tor grenst bijna aan het San Marcoplein in Venetië. De educatieve betekenis van Mini-Europe schuilt achter ieder geveltje. Europese handelsgeest is belangrijk, dus staat hier ook de Beurs van Berlage. De Europese Unie wil dat de welvaart wordt verdeeld tussen rijke en arme regio's, dus staat de Amsterdamse Munttoren enkele meters verwijderd van de kerk van Ootmarsum en boerderijen uit Orvelte. Ook met techniek wil Europa pronken. De TGV raast over en onder het parcours, en de Arianeraket floept ieder kwartier omhoog. Alles is gebouwd op een schaal van 1:25. Zo is de hoogte en omvang van de bouwwerken goed met elkaar te vergelijken. De Eiffeltoren steekt met dertien meter boven alles uit, en in het Centre Pompidou zou een auto passen. Zelfs de natuur is aangepast. Boompjes worden telkens bijgeknipt tot kabouterhoogte en akkertjes worden geschoffeld omdat het onkruid anders tot de daken van de boerderijen zou reiken. De tuinman heeft nauwelijks vijf minuten nodig om het onkruid uit Orvelte te trekken.

Het leukste zijn de knoppen. Bij ieder land kun je het volkslied laten schallen, maar dat wordt op den duur een beetje vervelend. Gelukkig zijn hier en daar ook knoppen waarmee speciale effecten in werking worden gesteld. De wieken van de molens van Kinderdijk gaan draaien en er sijpelt water in de Ringvaart. Leuk bedacht, maar het haalt het niet bij de Finse juffrouw in de sauna. Soms leiden de knoppen tot verwarring. Wie voor Saint Patrick's Rock staat en het Ierse volkslied wil horen, moet tussen twee toetsen kiezen. Vaak wordt de Ierse hymne daarom vergezeld van het geblaf van een schaapshond aan de voet van het kasteel. Verderop staat de Berlijnse Muur. Feestvierende poppetjes schrikken niet van de graafmachine die brullend een deeltje beton omtrekt.

Mini-Europe bestaat tien jaar. Zoals altijd hebben de gebouwen de jaren overleefd, maar de autootjes rond de Arc de Triomphe staan hopeloos stil. En wat te denken van de Plaza de Torros in Sevilla? In de arena, waar 6.000 handbeschilderde poppetjes op de tribune zitten, weigert de stier op de matedor af te komen. De regen gutst in reuzendruppels over hen heen. Aan het einde van het park staat de twaalf meter lange replica van de Acropolis. Dode bladeren van de boom die schuin boven het monument staat, liggen als enorme bruine doeken over de natte trappen van het heiligdom. Op de muur staan kleine figuurtjes die een bordje omhoog houden. In elf talen staat er 'tot ziens'. Omkijkend zie ik de negen grote bollen van het Atomium, waar de knopjes ook nooit werkten. Ik wil nog één keer naar Finland, misschien heeft ze zich bedacht.