Netanyahu

Het artikel van M.J. Hijmans 'Oslo staat de vrede in de weg' (NRC Handelsblad, 25 augustus) is een typisch stukje Israel-propaganda. Hij schrijft vergoelijkend: “het is een beetje mode geworden om de schuld voor de crisis toe te schrijven aan Benjamin Netanyahu en: het voert te ver om hem volledig aansprakelijk te stellen voor de huidige impasse”.

Natuurlijk is niet alleen hij aansprakelijk, maar ook zijn hele achterban en met name de fanatieke nationalisten in de Likudpartij. Als hun leider is hij echter wel degelijk hoofdschuldige.

Hoofddoel van Netanyahu's politiek is van meet af aan geweest Oslo op een dood spoor te zetten en te doen wat de nationalisten willen. Daarbij heeft hij de wind mee in Washington. Clinton, die zich als president verplicht had - en daartoe in zijn tweede ambtstermijn ook in staat was - partijen zonodig te dwingen de Oslo-akkoorden zowel naar de letter als naar de geest uit te doen voeren, wordt daarin gehinderd door een op zichzelf weinig betekenende reeks incidenten waardoor hij vleugellam is gemaakt en ook internationaal geen echte vuist meer kan maken, juist op het moment dat het er in het Midden-Oosten op aan komt.