Foute gebouwen

2 Waren het maar alleen hellende vloeren en schuin oplopende wanden dan was het zo erg nog niet en zou je het VPRO-gebouw in zijn geheel toch geslaagd kunnen noemen. Onze 'hit-en run architecten' die ondermeer de betonprijs al in de wacht sleepten nog voor het gebouw goed en wel in gebruik genomen was, zijn wel heel hard weggelopen voor de klachten van de gebruikers. Die bestaan in dit geval voor het overgrote deel uit programmamakers, die voor hun redactionele werk veel moeten lezen en met mensen telefoneren om de uitzendingen voor te bereiden. Nu, ruim een jaar (plus wat akoestisch lapwerk) nadat we in dit prestigieuze gebouw werden gedropt, blijkt dat het voor het merendeel van de werkers in deze opengewerkte betonkolos zonder wanden en zonder afgesloten ruimten nog steeds onmogelijk is om je werk geconcentreerd te doen.

Met een hand op het oor gedrukt, de pen in de andere hand geklemd en de hoorn van de telefoon alleen nog tussen nek en schouders is een stijve nek niet zelden het gevolg.

Op drukke dagen zie je journalisten gekweld door het gebouw lopen op zoek naar een rustig plekje waar ze zich kunnen concentreren.

Het van heinde en verre toestromende publiek dat met camera op de buik bewonderend om het gebouw sluipt, zou eens moeten weten onder wat voor omstandigheden hier zulke mooie programma's tot stand worden gebracht.

De buitenkant en de kantine zijn prachtig, het uitzicht ook. Maar helaas gaat er erg veel werkcapaciteit verloren doordat de hemelhoog geprezen architecten het werkklimaat van de gebruikers van ondergeschikt belang vonden. Het lijkt er inderdaad op dat Kees Verhoeven gelijk heeft als hij schrijft dat architecten alleen zichzelf zien.