Afrekenen met Frank en Ronald

Hoewel ik het met Erik Oudshoorn eens ben dat de 'Ajax-rebellen' een waardig afscheid moeten krijgen (zie NRC van 11 september) - hij spreekt van 'verdienen' wat mij te ver gaat, want verdiend hebben ze nauwelijks iets - is een kwestie die mij aan het hart ligt, niet aan de orde gekomen: nemen we ons voor getekende contracten voortaan te eerbiedigen of blijven het vodjes papier die door op geldjacht zijnde spelers naar believen kunnen worden verscheurd? Wij weten allen dat de voetbalwereld een jungle is, waar de bijhorende wetten gelden.

De vraag is alleen of alle betrokkenen dit feit als niet te veranderen accepteren, of dat men van mening is dat het de allerhoogste tijd is dat er iets tegen wordt gedaan.

Frank en Ronald de Boer zijn er een tijd lang van uitgegaan, dat als zij ergens niet langer wensen te voetballen, zij dat ondanks gesputter van anderen kunnen doorzetten. Dat was ook zo, maar de uiterste consequentie zou zijn geweest dat zij tot 2004 nergens meer aan de bak zouden zijn gekomen. Dat zou natuurlijk belachelijk zijn geweest, maar wat ik de laatste tijd nergens meer lees, is het argument dat de uitspraak van de arbitragecommissie niet voor tweeërlei uitleg vatbaar was en bovendien bindend.

Toen die uitspraak bekend werd, had dit het keerpunt in de strijd van de De Boertjes moeten betekenen. Als zij toen het hoofd in de schoot hadden gelegd, zouden zij niet vier maanden buitenspel hebben gestaan. Maar gedreven door een vreemde koppigheid en vermoedelijk foutief geadviseerd door mensen om hen heen, wilden Frank en Ronald van geen wijken weten.

Ik ben vrijwel altijd voorstander van een prettig (waardig) afscheid, al hebben Frank en Ronald het er niet naar gemaakt. Zij mogen blij zijn, dat zij slechts één seizoen hoeven in te leveren van de zes welke op het spel stonden. Dat zij niet de enigen onder de sterren zijn die maling aan contracten hebben, laat onder meer hun collega Pierre van Hooijdonk zien, die naar mijn mening zijn werkgever Nottingham Forest allerbelabberdst heeft behandeld.

Hoewel in het bezit van een doorlopend contract bij die Britse club vertrok Van Hooijdonk daar als een dief in de nacht, roepend dat hij er nooit meer een stap zal zetten. Ook bij hem heiligt het doel de middelen. En het is niet goed te praten dat hij bij NAC mag meetrainen om zijn conditie op peil te houden. Het zou de Bredase club gesierd hebben wanneer die hem de deur had gewezen. “Maak eerst je contract eens af en kom dan eens met ons praten”, had de NAC-koers behoren te zijn.

De zieke bedrijfstak voetbal heeft er op den duur belang bij dat normale arbeidsverhoudingen kans krijgen om tot gelding te komen. Dan moet de opjutterij door makelaars en andere raadgevers van prominente spelers sterk verminderen. Eeuwige onrust over vertrekken of blijven, aanvullende contracten, waar men dan weer onderuit wil komen: het ziet er allemaal niet goed uit. En wat extra steekt is de omstandigheid dat velen in en buiten de KNVB zich bij deze uitwassen hebben neergelegd.

De broers De Boer slikken hun krasse taal alweer in en kijken verlangend naar het voortschrijden der dagen. Of het nooit juli volgend jaar wordt? Zij kunnen gerust zijn, de tijd vliegt. Misschien dat zij in een moment van bezonkenheid ook nog eens een van hun bedenkelijke argumenten op de punt van hun tong willen wegen. Was het uitsluitend hun verdienste dat zij veertien jaar bij Ajax zijn gebeleven? Of is die werkgever al die tijd goed voor hen geweest en heeft hij hen miljonair gemaakt? Ik vraag maar.