Wally Tax, Outsider

Wally Tax - Outsider. Ned.3, 23.08-0.18u.

“We vonden dus dat we niet van die gewone mannetjes waren”, legt Wally Tax op 18-jarige leeftijd op tv de naam van zijn band The Outsiders uit. “We liepen er meestal een beetje naast, zo dachten we, dat slaat wel een beetje op ons, de outsiders, of niet een beetje, eigenlijk wel erg.” Een aardige jongen, met een aardig meisje naast zich, die bedeesd zegt dat hij “met de overheid altijd last” had.

Ruim dertig jaar later zoekt Martijn de Groot, student aan de Nederlandse Film en Televisie Academie, Tax op om een portret van hem te maken. Dat is vanavond te zien in Het Uur Van De Wolf. De aanleiding voor het maken van de documentaire is de afscheidstournee die The Outsiders begin dit jaar deden - alhoewel ze al sinds eind jaren zestig uit elkaar waren. “We wilden het boek eens goed dichtdoen”, verklaart Tax de reünie. “Een nette begrafenis.”

The Outsiders waren in de jaren zestig één van de meest succesvolle Nederlandse bands, waar in totaal ongeveer een miljoen platen van verkocht werden. Verliefde meisjes stonden voor het raam van het oefenhok en de groep scoorde verscheidene hits, al bleef een internationale doorbraak uit.

Wally Tax bleef na het uiteengaan van The Outsiders een legendarische figuur in de Nederlandse popmuziek, maar zo succesvol als in de jaren zestig werd hij later niet meer. De film schetst een beeld van Tax als iemand met een melancholiek karakter, die naar eigen zeggen meer “gevoelige dreunen” in zijn leven heeft gehad dan de gemiddelde mens. Hij vertelt dat veel mensen uit zijn omgeving om wie hij gaf zijn overleden - bijvoorbeeld zijn geliefde, Laurie Langenbach, in 1984. Na haar dood was hij een jaar lang “gewoon stapelgek”: hij leefde zich uit in drank, drugs en seks.

In de manier van filmen of de vertelwijze is De Groot's film niet opmerkelijk: hij is netjes in de traditionele tv-documentaire-stijl, op het brave af gemaakt: archiefbeelden, een bezoek aan plekken uit het verleden, Tax thuis, lopend op straat, op het podium of interviews gevend in radiostudio's. Die gewone vorm versterkt de indruk dat Tax geen wilde rock 'n' roller is; een outsider misschien, maar eentje die geen vlieg kwaad doet. Een beetje een trieste man, die zijn somberheid niet mooier wil voorstellen dan het is: “Het is geen romantische vorm van verdriet: gewoon kaal, koud verdriet. Zonder enige warmte.”