Rafter griezelig perfect in Australische US-Openfinale

NEW YORK, 14 SEPT. De epiloog van de US Open werd gisteravond een anticlimax, omdat de gedroomde finale reeds op zaterdag was gespeeld. Nadat Patrick Rafter optimaal had geprofiteerd van een blessure bij Pete Sampras moet hij zich na die emotionele vijfsetter onkwetsbaar hebben gevoeld. In de eerste finale op Flushing Meadows tussen twee Australische tennissers sinds 1970 bereikte Rafter een bijna griezelige perfectie. Hij prolongeerde zijn titel door in vier sets (6-3, 3-6, 6-2 en 6-0) tegen de hulpeloze Mark Philippoussis slechts vijf onnodige fouten te produceren. Bij de vrouwen zorgde de Amerikaanse Lindsay Davenport zaterdag voor een verrassing door titelhoudster Martina Hingis te verslaan, 6-3 en 7-5.

De 21-jarige Philippoussis bewees in New York eindelijk dat hij meer kan dan alleen hard serveren. Desondanks was hij in het eenzijdige duel met zijn vier jaar oudere landgenoot geen schim van de speler die eerder drie matchpoints overleefde tegen Thomas Johansson. “Je bent vannacht een man geworden”, jubelde zijn Griekse vader na die opwindende partij. Philippoussis onderstreepte zijn volwassen houding door zaterdag in de halve finales Roland Garros-kampioen Carlos Moya uit te schakelen. Maar in de confrontatie met Patrick Rafter liet zijn service hem lelijk in de steek. Op matchpoint sloeg Philippoussis zijn 13de dubbele fout.

Het was in alle opzichten een beladen ontmoeting tussen twee tennissers die zich pas sinds kort met elkaar hebben verzoend na hun geruchtmakende breuk voor de Davis-Cupwedstrijd tegen Zimbabwe. Philippoussis voelde zich in de steek gelaten door coach John Newcombe en zijn assistent Tony Roche, zeker vorig jaar toen zijn vader met succes tegen kanker vocht. Hij weigerde te spelen tegen Zimbabwe en haalde zich de woede van zijn teamgenoten op de hals door wel als toeschouwer te verschijnen. Tot overmaat van ramp werd Rafter ziek en wonnen de gebroeders Black met 3-2.

Het lijkt voorlopig uitgesloten dat Philippoussis terugkeert in het Australische Davis-Cupteam, omdat de technische staf nadrukkelijk de kant van Rafter heeft gekozen. “Ik was diep teleurgesteld, toen ik Newcombe en Roche in de box bij de aanhang van Rafter zag zitten”, zei Philippoussis gisteravond. “Ik had verwacht dat ze neutraal zouden zijn.” Met de ongenaakbare kampioen heeft hij inmiddels alle problemen uitgepraat. “Mark heeft de moed opgebracht naar me toe te komen in een periode dat het slecht met hem ging”, zei Rafter. “Onze conversaties waren aanvankelijk koel. Tijdens de US Open zag ik in zijn ogen dat hij zich een stuk beter voelt.”

Desondanks diende Rafter zijn voormalige dubbelspelpartner van repliek. “Mark kan wel eens spijt krijgen van wat hij over Newcombe en Roche heeft gezegd. Zij zijn hier in hun functie als coaches van het landenteam en ze zouden Philippoussis ook steunen als hij zich beschikbaar stelt voor de Davis Cup. Ik wil geen kwaad woord horen over Roche. Het spijt me nu al dat ik hem niet heb genoemd tijdens mijn speech voor het publiek, want zonder de hulp van Tony had ik nooit twee keer de US Open kunnen winnen.”

Een andere grandslamkampioen hielp Philippoussis op de been toen hij overwoog zich terug te trekken voor Wimbledon omdat hij op de grasbanen van Queens had verloren van de Spaanse gravelspecialist Burillo. Pat Cash schonk de sensibele Philippoussis het vertrouwen dat hij zo lang had moeten ontberen. Op Wimbledon sneuvelde Philippoussis pas in de kwartfinales en op Flushing Meadows manifesteerde hij zich volgens Rafter als een potentiële toptienspeler. Gisteravond stond The Scud echter weer in de schaduw van de kampioen, die het vorig jaar geopende Arthur Ashe Stadium als zijn tweede huis mag beschouwen.

Dat moet een pijnlijke gedachte zijn voor Pete Sampras, die op Super Saturday weer een dramatische partij toevoegde aan een toch al fraaie verzameling. Sampras' jacht op het recordaantal grandslamtitels van Roy Emerson werd bij een 2-1 voorsprong in sets tegen Rafter ruw onderbroken door een hamstringblessure aan het linkerbeen. Alleen in de sublieme tiebreak van de eerste set (10-8) had Sampras als de nummer één van de wereld gespeeld. Maar na zijn ondergang in vijf bedrijven (6-7, 6-4, 2-6, 6-4 en 6-3) en de indrukwekkende demonstratie van Rafter in de finale moet de conclusie worden getrokken dat alleen de computer Sampras nog als de beste speler van de wereld aanwijst. “Rafter speelt al de gehele zomer als de nummer 1 van de wereld”, meent Philippoussis. “Het is slechts een kwestie van tijd voor hij het ook wordt.”