Lindsay wil weer gezien worden

Als puber durfde Lindsay Davenport niet in het openbaar te verschijnen, bang dat ze werd uitgelachen. Maar de Amerikaanse tennisster viel twaalf kilo af en leerde van haar lichaam te houden. Zaterdag won ze de US Open.

De metamorfose van Lindsay Davenport werd het beste in beeld gebracht op matchpoint in de finale van de US Open tegen Martina Hingis. De hulpeloze titelverdedigster bedacht zich met de dood voor ogen dat de 22-jarige Amerikaanse toch ooit bekend stond om haar zwakke voetenwerk en ze besloot een dropshot te slaan. Nog maar twee jaar geleden meende je hoefgetrappel te horen als de 1.89 lange en tegenwoordig nog slechts 75 kilo zware tennisster naar het net kwam. Gracieus zullen haar bewegingen nimmer worden. Maar nu was Davenport zo snel bij de bal dat ze een seconde later haar eerste grandslamtitel veroverde.

Na twee sets (6-3 en 7-5) telde Davenport huilend de zegeningen van een lichaam dat ze jarenlang heeft gehaat. Voor de US Open vertelde ze aan de New York Times hoe klein ze zich vier jaar geleden voelde in haar eerste confrontatie met Steffi Graf. “Ik was als de dood dat ik zou worden afgemaakt. Ik was nu eenmaal een hele grote meid en tijdens elke rally was ik bang dat ik iets stoms zou uithalen, vreesde ik te worden uitgelachen. Die angst loopt als een rode draad door het begin van mijn carrière. Altijd overheerste het gevoel dat de andere meisjes beter waren dan ik, hoe hoog ik ook op de wereldranglijst stond. Ik was altijd bang dat ze me belachelijk zouden maken.”

Nu was het ook geen feest om naar het onbeholpen krachttennis van Davenport te gaan kijken en ze zal de laatste zijn om plakboeken van voor 1997 open te slaan. “Ik zag onlangs een enorme poster van mezelf uit die tijd”, zei ze, terwijl de afschuw in haar ogen was te lezen. “Ik zag er niet uit, ik voelde me opgelaten om naar die Davenport te kijken.” Nu oogt ze als het liefste meisje van de klas, als een typische, enigszins preutse Amerikaanse vrouw die eindelijk gezien mag worden. “Afvallen en er beter uitzien heeft me enorm veel zelfvertrouwen gegeven”, bekende ze na haar zege op Hingis. “Maar het gevecht is nog steeds aan de gang.”

Davenport is gaan tennissen, omdat haar vader vreesde voor een onderlinge competitie tussen zijn dochters. De twee zusjes van Lindsay speelden namelijk volleybal, de sport van hun ouders. Oud-international Wink Davenport was tevens arbiter bij de olympische mannenfinale in 1984 in Los Angelos. Lindsay kreeg als kind van zeven jaar een tennisracket in handen gedrukt. Maar met een lichaam dat meer geschikt leek voor het beoefenen van krachtsporten voelde ze zich verloren in een circuit dat toch al zo weinig ruimte biedt voor compassie en mededogen.

Zo vreemd was het natuurlijk niet dat niemand in die forse puber uit Californië een toekomstig grandslamkampioene zag. “Nooit heeft iemand buiten mijn familie ooit iets aardigs tegen mij gezegd”, vertelde Davenport nadat ze in de halve finales haar tegenpool Venus Williams had verslagen. “Als kind verwacht je toch dat mensen ook van jou zeggen dat je ergens heel goed in kan worden. Maar ik ben nooit een wonderkind geweest, ik deugde eigenlijk nergens voor. Ik was een lomp kind. Als tiener heb ik veel last gehad van dat imago. Tot ik besloot me doof te houden voor het commentaar van buitenstaanders.”

Dat viel begin dit jaar niet mee in Sydney, waar Davenport uitgerekend tegen Anna Koernikova moest spelen. Luidruchtig en in ronduit gênante bewoordingen koos het jonge Australische publiek de kant van de frivole Russin. Aan de sensuele uitstraling van Koernikova kan Davenport nu eenmaal niet tippen. Maar het werd stil op de tribunes toen de Amerikaanse de partij in drie sets won. “De tennissport biedt ruimte voor verschillende idolen en voor diverse speelstijlen”, constateerde Davenport tijdens de US Open. “Maar ik heb niet zo'n grote mond als de jonge speelsters. Ik heb meer tijd nodig gehad om mezelf te ontplooien dan zij.”

Billie-Jean King leerde Davenport de beperkingen van haar lichaam te aanvaarden en juist de positieve aspecten van haar sterke lijf te accentueren. “Lindsay begint zich langzamerhand prettig te voelen in dat grote lichaam”, zei de voormalige Amerikaanse grandslam-kampioene en Fed Cup-coach. “Ze maakt zich minder druk om haar uiterlijk. Ik heb haar vaak gezegd dat het publiek niet zal lachen als Lindsay struikelt over haar benen om een bal te bereiken wanneer ze in elke partij het uiterste van zichzelf vergt. Je ziet er alleen dom uit als je er met de pet naar gooit.”

Die woorden inspireerden Davenport tijdens haar olympische triomftocht in Atlanta. Maar de gouden medaille was tot zaterdag haar enige grote triomf op een tennisbaan. Lang ging Lindsay gebukt onder een crisis in haar familie na de scheiding van haar ouders. “Die veroorzaakte zelfs een vertrouwensbreuk tussen mij en mijn zusters”, zei Davenport. “Iedereen maakt nu eenmaal keuzes.” Pas nadat Lindsay met haar moeder een appartement in Newport Beach betrok, kon ze afstand nemen van de depressies van de vrouw die zaterdag in het Arthur Ashe Stadium het mooiste verjaardagscadeau van haar leven kreeg.

King hoefde dit keer niets tegen Davenport te zeggen. De pupil van coach Robert van 't Hof was geestelijk eindelijk in balans. In zeven partijen op de US Open heeft ze geen set verloren en na haar knappe zege op Venus Williams besefte Davenport eens te meer dat je geen topatlete hoeft te zijn om de US Open te winnen. “Venus is wellicht de beste atlete van ons allemaal”, zei Davenport. “Maar ik beschik over een uitstekende oog-hand coördinatie en harde groundstrokes. Bovendien kan ik me goed genoeg bewegen.”

De onttroonde kampioene Martina Hingis zag nog een verschil tussen de twee Amerikaanse speelsters. “Net als Williams heb je bij Davenport de indruk dat haar armen en benen overal op de baan zijn. Maar Lindsay speelt slimmer dan Venus”, zei ze na haar pijnlijke nederlaag op Flushing Meadows. “Davenport heeft tevens haar service verbeterd. Bovendien onderscheidt ze zich van hardhitters als Williams en Pierce door haar slagen als een honkballer van effect te voorzien. Soms lijken de ballen uit te gaan na de harde klappen van Davenport, maar vallen ze met een fraai boogje toch nog op de lijn.”

Slechts 146 punten scheiden Davenport van de wankele troon waar Hingis nog even op mag zitten. De 17-jarige Zwitserse werd zaterdag overpowerd door Davenport. Met snoeiharde returns attaqueerde ze bij een 5-4 achterstand in de tweede set de zwakke tweede service van Hingis, die ook in de rally's voortdurend onder druk stond. Voor de fijnproevers is het wellicht een vervelende gedachte dat een tennisster met de motoriek van Davenport wel eens de nieuwe tenniskoningin zou kunnen worden. Zij mist in elk geval de arrogantie van Venus Williams, die opnieuw aankondigde dat zij binnenkort de nummer één van de wereld wordt.

Voorlopig is de oudste van de tenniszusjes slechts de nummer twee van Amerika. “Alleen Novotna en ik mogen aan de eerste plaats op de wereldranglijst denken”, luidde de repliek van Davenport. “Maar wij laten onze rackets spreken.” En Hingis dacht er niet anders over. “Ik vond dat Lindsay een prachtig antwoord gaf. Venus mag schreeuwen wat ze wil, maar Davenport doet het”, concludeerde ze na haar derde nederlaag dit jaar tegen de nieuwe US Open-kampioene. Voor het eerst sinds 1990, toen Graf, Seles, Navratilova en Sabatini de titels verdeelden, kenden de vier grandslamtoernooien vier verschillende winnaars.

Die trend duidt op een overgangsperiode in het vrouwentennis, waarbij Davenport de brug slaat tussen de Girl Power onder leiding van Hingis en de 'oude' kampioenen Graf, Novotna, Sanchez-Vicario en Seles. Niet voor niets omschreef Davenport zichzelf spottend als een tennisster op middelbare leeftijd. Maar dan wel één die op de US Open met alle vooroordelen heeft afgerekend. Lindsay Davenport durft eindelijk in de spiegel te kijken, want dan ziet ze een afgetrainde kampioene met flair die zelfs stoer in haar Mercedes door het krankzinnige verkeer op Manhattan durft te rijden. En dat hadden ze van dat lelijke, dikke meisje uit Californië nooit verwacht.