Fucking Bob

“Geen enkele fucking wipdag hier.” Mistroostig schudt Fucking Bob zijn hoofd. Het is een oude rot. Over bajesen hoef je hem niks te vertellen, hij heeft er al heel wat gezien en zal er ook nooit een vergeten, ze staan allemaal keurig in zijn rechterarm getatoeëerd, in chronologische volgorde, de namen groot, de jaartallen klein:

SITTARD 1971 MAASTRICHT 1973-1975 BREDA 1979-1983 ZUTPHEN 1988-1996“In Zutphen kon er tenminste elke maand een uur worden geneukt. Maar hier in deze fucking HvB (Huis van Bewaring) is er helemaal niks, nada de nada.”

Machteloos slaat hij met zijn vuist op tafel. “Het enigste dat we hier hebben is dat tering Filmnet en de meeste films heb ik allang gezien. Die van vannacht ook, dezelfde fucking stoot als een paar dagen geleden. Nou, bij mij heb je de kraan niet horen lopen, echt niet, ik word er niet koud of warm van, maar bij de rest was het weer raak... trekken, trekken, trekken...”

Snel maakt hij een paar afrukgebaren en begint broeierig voor zich uit te staren. Niemand zegt een woord, je kunt een speld horen vallen, ieder is in gedachten verzonken. Als het om seks gaat, zijn de meesten al heel gauw ver weg.

“Zutphen, Zutphen, gewoon even dat escortenummer bellen en hop daar kwam die fucking stoot. Het kostte wel wat, maar je kon er in ieder geval weer een tijdje tegen. En wat hebben we hier, geen fucking klote.”

Opnieuw ramt Bob met zijn vuist op het meubilair. Uit zijn borstzak schiet de stoot van de maand. Eenzaam zeilt ze over tafel en komt bij de asbak tot stilstand. 'Tatjana, de droom van elke man' staat erboven. Het is het bekende werk: grote tieten en veel blond; zwart verkoopt hier niet, geen hond die ernaar vraagt.

Tien paar ogen kijken haar hongerig aan. “Waar heb je die vandaan?” mompelt Saïd, de Tunesiër. Behoedzaam begint hij haar te betasten, lager en lager, ergens tussen haar bovenbenen houdt hij stil.

“Ho, kamelenneuker, afblijven met je poten.”

“Wat moet je, geile Kasekopf”, scheldt de Tunesiër in zijn gebroken Duits-Nederlands terug. Hun woorden kletteren door de zaal. Iedereen valt stil, de sfeer is om te snijden en de bewakers grijpen al naar hun walkietalkies.

Maar het valt mee. Fucking Bob heeft al twee aantekeningen en in nog één heeft hij gewoon geen trek. Schokschouderend pakt hij Tatjana van tafel en kijkt of ze nog intact is. Maar nergens een scheurtje of kreukje te bekennen, en voorzichtig stopt hij haar weer in zijn zak. “Heeft me ook nog een telefoonkaart gekost. Nou ja, het is tenminste nog wat.”

De bel 'Einde recreatie' gaat. Vloekend sjokt hij terug. “Kamelenpijpers, zandneukers, woestijnratten...”

Vlak vóór de X-ray houdt hij stil en stopt Tatjana in zijn sok.

“Je weet het nooit met die fucking tyfuslijers.”

Maar geen enkele bewaker legt hem iets in de weg. Ongeschonden bereikt hij samen met zijn stoot zijn cel. Fucking Bob kan er weer een paar dagen tegen.