NEWMETROPOLIS

In het voorjaar zijn wij met ons gezin (man, vrouw, jongen van 12, jongen van 10) vol verwachtingen naar NewMetropolis gegaan. Eigenlijk dachten we dat NewMetropolis, als opvolger van het NINT, zou proberen een technische interesse bij kinderen/jongeren op te wekken. Wij zijn alle vier nogal nieuwsgierig, aan onze instelling lag het niet, maar een 'spelletjespark met schamele computertestjes' (zoals een kritische omschrijving luidt in 'Droom en debâcle', W&O, 5 september) komt wel heel dicht bij ons oordeel. Wij vonden het net een grote automatenhal, het zoveelste pretpark. Met 'science' en 'technology' - waarom niet gewoon wetenschap en techniek? - had het 'center' volgens ons weinig te maken.

Wat de video-/computerspellen betreft: of je kwam niet aan de beurt zoals met dat Tanker Game, of je kon meteen gaan spelen maar dan was het onduidelijk wat je moest doen, zoals bij Verscheurd Geluk. Bij een volgende stand kon je een keuze maken uit verschillende videoclips, maar is dat wetenschappelijk? Veel kinderen hebben tegenwoordig leukere, spannender en interessantere spellen thuis op CD-rom. Bij de technische opstellingen waren de opstellingen zo groot, rommelig en onvriendelijk - zoals bij de hefboomwerking - dat je er eigenlijk geen kinderen bij zag; of het werkte niet, zoals bij het voorbeeld van de windenergie. Je kon aan potjes met allerlei geuren ruiken, maar nadere uitleg ontbrak. Het is allemaal zeer oppervlakkig. Je wordt overdonderd door allerlei toeters en bellen, waardoor je niet meer ziet waar het om gaat. Toen wij er waren kon je ook naar een soort interactief toneelspel over de rolverdeling binnen een man-vrouwrelatie. Eigenlijk was dat nog het leukste. De belangrijkste graadmeter is de reactie van onze kinderen. Ik heb ze niets meer horen zeggen over NewMetropolis. Dat zegt alles.